Report: Appelpop 2026

Meer dan dertig jaar was het een zekerheid in Tiel: Appelpop is gratis.

In 2026 veranderde dat. Voor het eerst moest er een kaartje worden gekocht om het festival aan de Waalkade te bezoeken. Een flinke verandering voor een evenement dat juist door die gratis toegang uitgroeide tot een begrip in Nederland. Maar wie bang was dat daarmee ook de belangstelling zou verdwijnen, kreeg dit weekend direct antwoord.

Appelpop 2026 was uitverkocht.

Wij waren er zaterdag bij voor de tweede festivaldag. Met onder meer Bente, BLØF, The Dirty Daddies, FLEMMING, Thijs Boontjes en Suzan & Freek op het programma was er bovendien weinig reden om lang op één plek te blijven staan.

En dan hebben we het nog niet eens gehad over een huilende Bente, Paskal Jakobsen die ineens over een tatoeage begint en een behoorlijk onverwachte versie van Zoutelande. Maar eerst terug naar het begin van de middag.

Def trapt onze Appelpop-zaterdag af

Onze zaterdag begint bij Def. Nog vroeg op de middag, maar bij de Go-Tan Stage is Appelpop voor ons meteen begonnen. Def brengt een jonge generatie hiphop naar Tiel en trekt duidelijk zijn eigen publiek mee. Geen ingewikkelde opening van de dag, maar gewoon meteen muziek en daarna door.

Want veel tijd om rustig op gang te komen hebben we niet. Op de Mainstage staat Bente.

Bente krijgt Appelpop stil

Een week eerder stonden we nog bij Bente op Hullabaloo. Daar kreeg ze een minutenlange staande ovatie. Een bijzonder moment waarvan je denkt: dat gebeurt niet iedere week. Blijkbaar wel. Want op Appelpop gebeurt het gewoon opnieuw. Bente staat op het podium zoals we haar inmiddels kennen. Het ene moment klein en kwetsbaar, even later vol energie en voortdurend bezig met de mensen voor haar. Niets voelt gemaakt.

Tekst gaat verder onder de foto.

En dan begint het publiek te applaudisseren. Niet even. Niet een paar seconden. Het applaus blijft doorgaan.

Een minutenlange staande ovatie.

Bente staat op het podium en probeert zichtbaar te bevatten wat er gebeurt. Uiteindelijk lukt dat niet meer. De tranen komen. En het publiek applaudisseert door. Juist doordat er verder helemaal niets nodig is, wordt het zo’n mooi moment. Geen groot lichteffect, geen ingestudeerde verrassing en geen productie die dit heeft bedacht. Alleen een artiest en een publiek. Bente is zichtbaar geraakt. En wij eigenlijk ook wel. Een week eerder op Hullabaloo schreven we het al. We gaan het gewoon nog een keer doen.

Bente is Queen. Period.

Alleen blijkt haar Appelpop-dag dan nog lang niet voorbij.

Gitaren of Jesse?

Na Bente lopen we verder en rond drie uur dient zich meteen zo’n typisch festivalprobleem aan. Wodan Boys en Jesse Hoefnagels beginnen tegelijkertijd. Dus wordt het combineren.

Bij Wodan Boys gaan de gitaren open en mag het volume omhoog. De Haagse band is gemaakt voor een festivalpodium en brengt precies de hoeveelheid herrie en energie die je op dit moment van de middag kunt gebruiken.

Tekst gaat verder onder de foto.

Een paar minuten verderop staat ondertussen Jesse Hoefnagels op de Covebo Stage. Totaal iets anders. En juist dat maakt zo’n festivalmiddag leuk. Binnen een paar minuten loop je van stevige gitaren naar een compleet andere show.

Lang blijven hangen zit er alleen opnieuw niet in, want om vier uur begint BLØF. En daar gebeurt iets wat deze zaterdag uiteindelijk nog een stuk bijzonderder maakt.

Bente, BLØF en een tatoeage

BLØF en Appelpop. Dat past eigenlijk vanzelf. Paskal Jakobsen en de rest van de band hebben inmiddels zoveel nummers die een groot deel van Nederland woord voor woord kent, dat er weinig tijd nodig is om de Waalkade mee te krijgen. Maar halverwege het optreden komt er een bekende gast het podium op.

Bente. Samen met BLØF bracht ze Hoe hou ik dit vast uit en natuurlijk mag dat nummer hier niet ontbreken. Alleen krijgt het op Appelpop nog een extra lading. Paskal vertelt Bente dat hij een stukje uit het nummer heeft laten tatoeëren. “Vier vaker, lach veel.” Een paar woorden uit hun gezamenlijke nummer, inmiddels permanent op zijn lichaam.

Voor Bente opnieuw een bijzonder moment op een middag waarop ze een paar uur eerder al op haar eigen podium stond. Maar Paskal is nog niet klaar. Want nu Bente er toch staat, heeft hij nog een voorstel. Zoutelande. Bente lijkt daar niet bepaald op voorbereid. Paskal zet haar min of meer voor het blok. Of ze hem even mee wil zingen. En Bente? Die doet het gewoon.

Tekst gaat verder onder de foto.

Even later staat ze samen met BLØF een van de bekendste Nederlandstalige nummers van de afgelopen jaren te zingen voor een volle Waalkade. Dat stond vermoedelijk niet helemaal in haar planning toen ze die ochtend naar Tiel vertrok. Van een minutenlange staande ovatie en tranen tijdens haar eigen optreden naar Hoe hou ik dit vast én Zoutelande met BLØF. We kunnen die Queen-opmerking inmiddels bijna standaard laten staan.

MICHA en een bekend gezicht

Na BLØF gaan we weer verder. Op de Go-Tan Stage staat MICHA. En wie een dag eerder ook op Appelpop was, of de Nederlandse popscene een beetje volgt, kan naast MICHA een bekend gezicht zien staan. Cedric Siegers.

De gitarist staat zaterdag bij MICHA op het podium, maar speelde een dag eerder nog met Pommelien Thijs op Appelpop. Het zijn van die details die je makkelijk mist als je alleen naar de artiest vooraan kijkt. Maar juist bij festivals zie je hoe klein de muziekwereld soms eigenlijk is.

Tekst gaat verder onder de foto.

Vrijdag Pommelien, zaterdag MICHA. Zelfde gitarist. Ander optreden.

The Dirty Daddies: geen tijd om stil te staan

Daarna terug naar de Mainstage. The Dirty Daddies. En dan weet je ongeveer wat er gaat gebeuren. Veel hits. Veel gitaren. Veel energie. En vooral bijzonder weinig tijd om tussendoor op adem te komen. The Dirty Daddies zijn inmiddels zo’n band waarbij je vooraf precies weet waarvoor je komt. Geen lange stiltes of ingewikkelde verhalen tussen de nummers. Ze willen feest. En Appelpop krijgt feest.

De ene bekende plaat is amper afgelopen voordat de volgende alweer wordt ingezet. Het publiek hoeft vaak maar een paar seconden te horen voordat duidelijk is welk nummer eraan komt. Meebrullen. Springen. Volgende. Subtiel? Nee. Moet het subtiel zijn? Ook niet. Dit is The Dirty Daddies. En dit werkt gewoon op een festival.

FLEMMING wachtte hier vijf jaar op

Later op de avond is het tijd voor FLEMMING. En voor hem blijkt Appelpop niet zomaar de volgende naam op een lange festivalkalender. Hij vertelt het publiek dat hij Appelpop al vijf jaar op zijn lijstje heeft staan. Vijf jaar. En dan sta je er eindelijk. Niet zomaar op Appelpop, maar op een uitverkochte editie.

FLEMMING heeft zichtbaar zin in zijn optreden en krijgt de Mainstage zonder veel moeite mee. Zijn nummers zijn inmiddels bekend genoeg om grote delen van het publiek direct aan het zingen te krijgen. Maar tijdens zijn optreden krijgt hij namens de organisatie ook nog een andere taak. Hij mag iets aankondigen.

Tekst gaat verder onder de foto.

Appelpop komt terug in 2027. Op zichzelf natuurlijk goed nieuws. Maar juist dit jaar betekent die aankondiging nét iets meer.

Van gratis naar uitverkocht

Appelpop stond jarenlang bekend als het grootste gratis festival van Nederland. Meer dan dertig jaar lang hoorde gratis toegang simpelweg bij het festival. In 2026 moest dat veranderen. Een festival van deze omvang organiseren kost steeds meer geld en de organisatie koos ervoor om Appelpop toekomstbestendig te maken. Niet door er ineens een peperduur festival van te maken, maar door voor het eerst entree te vragen. Dat was een risico.

Want hoeveel van de aantrekkingskracht van Appelpop zat in die gratis toegang? Zouden mensen ook een kaartje kopen? Het antwoord staat zaterdag voor FLEMMING. Een volle Waalkade. De eerste betaalde editie van Appelpop is direct uitverkocht. En vervolgens mag uitgerekend een artiest die zelf vijf jaar heeft gewacht om hier te staan vertellen dat er volgend jaar gewoon weer een Appelpop komt. Mooi moment.

Thijs Boontjes en Campari Soda

Van FLEMMING gaan we later op de avond naar Thijs Boontjes. En als je Thijs Boontjes kent, weet je dat rustig toekijken eigenlijk geen optie is. Er zit iets heerlijk ongecompliceerds in zijn optreden. Muziek maken, lol hebben en zorgen dat iedereen voor het podium daarin meegaat. En dan komt Campari Soda. Nou. Daar gaan we.

Het gaat helemaal los. Meezingen, dansen en vooral heel veel plezier voor het podium. Campari Soda is zo’n nummer dat live eigenlijk alleen maar beter wordt als iedereen besluit dat normaal doen even niet meer nodig is. En dat besluit wordt op Appelpop vrij massaal genomen. Thijs Boontjes krijgt de Go-Tan Stage volledig mee. Heerlijk.

Suzan & Freek sluiten de Mainstage af

Daarna resteert voor ons nog één grote afspraak. Suzan & Freek. Om half elf beginnen zij aan het laatste optreden op de Mainstage en eigenlijk is dat een logische afsluiter van deze zaterdag.

Na de gitaren, hiphop, rock, feest en alles wat daar tussendoor kwam, eindigt het grootste podium met twee artiesten die vaak juist niet zoveel nodig hebben. Goede liedjes. Twee stemmen. En een publiek dat de teksten kent.

Suzan & Freek worden vanaf het begin warm ontvangen en op de Waalkade wordt volop meegezongen. Het tempo ligt misschien iets lager dan bij The Dirty Daddies of Thijs Boontjes, maar dat maakt op dit tijdstip helemaal niets uit. Na een lange festivaldag werkt dit prima. En terwijl de laatste nummers over het terrein klinken, zit de tweede dag van Appelpop 2026 erop.

Tekst gaat verder onder de foto.

Een belangrijke Appelpop

Terugkijkend was dit niet zomaar een volgende editie van Appelpop. 2026 was een test.

Meer dan dertig jaar gratis festivalgeschiedenis laat je niet zomaar achter je. Dat de organisatie besloot om entree te gaan vragen, was dan ook een grote stap. Tegelijkertijd was het alternatief steeds moeilijker vol te houden. Een festival moet uiteindelijk financieel georganiseerd kunnen worden. Dan kun je koste wat kost vasthouden aan hoe het altijd was, of je verandert iets om ervoor te zorgen dat het kan blijven bestaan. Appelpop koos voor dat laatste.

Misschien is het mooiste compliment na dit weekend wel dat het festival ondanks die verandering nog steeds gewoon als Appelpop voelt. De Waalkade, verschillende podia, grote Nederlandse namen naast artiesten die je misschien voor het eerst ziet.

Van Def naar Bente, van Wodan Boys naar Jesse Hoefnagels, van BLØF naar MICHA. The Dirty Daddies. FLEMMING. Thijs Boontjes. Suzan & Freek.

En tussendoor genoeg momenten die niet in een blokkenschema te plannen zijn. Bente die voor de tweede keer in een week tijd een minutenlange staande ovatie krijgt en haar tranen niet kan bedwingen. Paskal Jakobsen die haar vertelt dat “Vier vaker, lach veel” inmiddels als tatoeage op zijn lichaam staat. Diezelfde Paskal die vervolgens besluit dat Bente Zoutelande ook best even mee kan zingen.

Cedric Siegers die vrijdag bij Pommelien Thijs staat en zaterdag alweer met MICHA op het podium verschijnt. The Dirty Daddies die de Mainstage in één grote jukebox veranderen.

FLEMMING die vijf jaar op Appelpop heeft gewacht en vervolgens namens de organisatie mag vertellen dat het festival in 2027 terugkomt. En Thijs Boontjes? Campari Soda. Helemaal los. Misschien is dat uiteindelijk wel de beste conclusie van deze editie. Er moest voor het eerst worden betaald. De bezoekers kwamen en het festival verkocht uit. Ondertussen gebeurde op de podia precies waarvoor je naar Appelpop komt.

Appelpop veranderde in 2026. Maar Appelpop bleef vooral Appelpop.

Tot volgend jaar, Tiel.

Foto’s: Robin Leltz – LELTZ