Report: Best Kept Secret 2026

Begin juni zijn de Beekse Bergen prachtig. Er staan dennenbomen die schaduw geven op de paden. Het meer glinstert in het zonlicht. En overal ligt fijn zand. Dat zand krijg je pas weken later weer uit je schoenen, je tas en je hoofd.

De sfeer op de camping was meteen goed. Iedereen was blij en had er zin in. Best Kept Secret is een bijzonder festival. Het is te groot om echt een geheim te zijn. Maar het is te goed uitgekozen om gewoon een groot festival te zijn. De typische bezoeker is een echte muziekliefhebber. Iedereen heeft zijn eigen favoriete artiest die hij wil zien. En niemand kan kiezen.

Vrijdag

Sommige artiesten komen op het podium om indruk te maken. Anderen komen op omdat ze gewoon niet anders kunnen dan stralen. Ata Kak hoort bij de tweede groep. Hij is een artiest uit Ghana. Zijn muziek komt van oude cassettebandjes uit de jaren negentig. Pas veel later hoorde het Westen die muziek voor het eerst. In The Secret stond hij als een man die zo blij was om er te zijn. En hij kreeg de hele zaal plat. Moshpits in de middag, bij een man van boven de zestig. Dat verzin je niet. De energie sloeg over op iedereen. Zo hoor je een festival te beginnen: met puur plezier.

Verder iets heel anders. The Casbah is dé rauwe, viezige tent van het terrein. De gitaren staan er hard en het zweet druipt van de golfplaten. En daar stond Elmer die van de kleine, warme tent een soort huiskamer maakte door als een soort crooner een show te geven. Iedereen zong mee alsof ze de teksten al jaren kenden. En ondertussen gingen de eerste crowdsurfers al over de hoofden.

Jack White op het grote podium ONE, aan het meer. Daar komen de grote massa’s samen voor de echt grote shows. Jack White is een van de beste gitaristen die we nog hebben. Hij speelt alsof hij zelf ook niet weet wat hij gaat doen. Hij heeft geen vaste setlist en speelt nooit op de automatische piloot. Elke avond is anders, en dat maakt hem juist zo goed. Zijn gitaarsolo’s waren heftig: rauw en vies, met dat typische geluid van hem. Bij de rustige nummers was het veld muisstil. En toen kwam Seven Nation Army. Iedereen kent die tune van het voetbal. Maar hier klonk hij weer echt bijzonder.

De zon kwam op deze eerste dag af en toe door de wolken. Daarna joeg de regen je weer onder de bomen of in de tenten. Niemand vond het erg. We dronken nog een speciaal biertje bij het water, waar rustige muziek de avond zacht liet eindigen. Daarna liepen we terug naar de tent. Met het fijne gevoel dat dit nog maar het begin was.

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Zaterdag

Zaterdag is de drukste dag. Het festival draait dan op volle kracht. De zon kwam er nu helemaal door. Wij gingen naar TWO. Daar spelen de bekende alternatieve bands en de grote indie-namen. Wij kwamen voor het Nederlandse Weval.

En het was goed. Zelfs heel goed. De elektronische muziek van dit Amsterdamse duo bouwt langzaam op en neemt je mee. Maar Weval in de zon voelde niet helemaal goed. Het smaakte nog steeds, maar het kon beter. Dit is muziek voor de nacht. Speel dit om twee uur ’s nachts en het wordt magisch met alle lasers die zij hadden meegenomen. Speel het in de middagzon en het blijft, hoe knap ook, gewoon nét niet. Jammer. Je voelde dat er meer in zat.

Gelukkig was er The Casbah om het weer goed te maken. Weval was zacht, maar Kumo 99 gooide ons compleet overhoop. Pure chaos en harde beats. Keiharde elektronische muziek, alsof ze bij Kumo 99 zelf niet meer wisten wat ze zelf aan het doen waren. The Casbah werd een kolkende massa.

En toen de tweede headliner. Bij zijn naam wordt het halve festival stil: Nick Cave & The Bad Seeds op de ONE. Laat ik eerlijk zijn: dit was groots. Hij is een soort dominee die zijn publiek volledig in zijn hand heeft. De liedjes uit zijn latere werk gaan over verlies en waren hartverscheurend. Het was emotioneel, intens en muzikaal perfect. Wie hiervoor kwam, kreeg een avond vol gevoel.

Maar nu mijn eerlijke bekentenis. Dus sorry alvast aan alle Nick Cave-fans die dit lezen. Op een zaterdagavond op een festival wilden wij vooral dansen. De set was heel plechtig en intens. Dat vroeg een soort overgave die wij op dat moment niet konden geven. Dat zegt niets over Cave en alles over onze stemming. En dat is denk ik het enige eerlijke wat je hierover kunt zeggen. We feestten de nacht door bij DJ St. Paul op The Floor. St. Paul is hier de vaste held. Hij weet precies hoe je een nacht opbouwt. We dansten nog tot vroeg in de ochtend.

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Zondag

De laatste dag voelt op Best Kept Secret altijd een beetje weemoedig. De benen zijn zwaar en de stemmen schor. En over het terrein hangt het gevoel dat het bijna voorbij is. Maar het programma op zondag was gewoon te goed om moe te zijn.

We begonnen rustig, in de zon, met de Belgische Sylvie Kreusch op de ONE. Haar muziek is theatraal en sfeervol, perfect om overdag bij weg te dromen. Een leuke verrassing: ze had haar landgenoot Romeo Elvis meegenomen voor een nummer samen. Een speels moment dat de set net dat beetje extra gaf. Precies de juiste start voor een dag die nog flink uit de hand zou lopen.

En uit de hand lopen deed het. Getdown Services in The Secret was zonder twijfel de grappigste en gekste show van het hele weekend. Dit Britse duo speelt een soort funk en post-punk. Heel knap ‘gespeeld’ en met veel humor. Wat hier gebeurde, is bijna niet te beschrijven. Geweldige moshpits. En ik zeg dit met volle overtuiging: ik heb nog nooit zoveel crowdsurfers gezien. En het mooiste was: je zag dat Getdown Services het zelf ook echt gaaf vond. Geen routine, maar twee mannen die net zo hard genoten als de zaal. Die wisselwerking tussen podium en publiek, daar draait een festival show om. We strompelden naar buiten als wrakken, met een glimlach van oor tot oor.

Na zoveel geweld was even bijkomen wel fijn. Dat deden we bij Yard Act op TWO. Ik heb deze band al vaak gezien. Ze maken post-punk, met veel praatzang en humor. Voor mij geen verrassing meer, maar wel een zekerheid.

Daarna gingen we nog één keer The Casbah in, voor Lime Garden. Deze indieband uit Brighton bestaat uit vier leden. Ze maken muziek die precies past bij dit festival. Een goede, knappe show. Iets rustiger dan de chaos van eerder die dag in dezelfde tent, maar dat hoefde ook niet. Soms is een gewoon goede show precies de rust die je nodig hebt. Voordat de grote finale begint.

En die finale begon met Gorillaz op de ONE. Gorillaz is op papier een virtuele cartoonband van Damon Albarn. Maar live is het een groot feest met veel gasten. Albarn leidde een groep die steeds groter werd. Gast na gast kwam het podium op. Tot grote vreugde van het publiek kwam onder andere ook de zanger van IDLES erbij. Met zijn rauwe stem zette hij er nog een laag bovenop. Het knappe aan Gorillaz is hoe makkelijk ze tussen stijlen wisselen: hiphop, pop en elektronica, alles smelt samen.

Maar het festival was nog niet klaar met ons en wij niet met het festival. Voor het echte slot moesten we terug naar The Floor. Daar mocht DJ St. Paul de laatste tonen van het weekend draaien. Als laatste nummer draait hij jaarlijks When the Sun Goes Down van Arctic Monkeys. En daar stonden we dan. Een paar honderd mensen op The Floor, schor meezingend, zand in de schoenen.

De vermoeidheid had inmiddels hard toegeslagen. Na die heftige show van Getdown Services waren we eigenlijk al leeg. Maar het zondagsprogramma was simpelweg te goed. Dus konden we niet inkakken. We renden van podium naar podium: van The Secret naar de TWO, naar de ONE en weer terug. Steeds bang om iets te missen.

Wat maakte dit weekend zo bijzonder: de afwisseling. Op één terrein, in drie dagen, kregen we van alles. Van het aanstekelijke plezier van Ata Kak naar de extase van Elmer. Van de chaos van Kumo 99 naar de mooie, maar verkeerd geplande, muziek van Weval. We zagen de leukste show van ons leven bij Getdown Services. En we zagen de beste show van het festival bij Gorillaz. Best Kept Secret is een echt verhaal, met de blauwe plekken erbij.

Wat blijft er hangen als het zand uit je schoenen is op maandagmiddag? Best Kept Secret blijft dat zeldzame festival dat te goed is om echt een geheim te zijn. En juist daarom een geheim dat je het liefst voor jezelf houdt.

Tot volgend jaar, Best Kept Secret.