Report: DGTL ADE FUSE 2026

Half vier op zondagmiddag

Wij lopen de NDSM-loods in zonder wachtrij, bergen onze spullen op in een kluisje (er zijn er genoeg!) en wandelen langs de twee eetkraampjes naar de stages. Binnen is het nog licht, met daglicht door de grote ramen, en verrassend fris. De zaal is voor een kwart gevuld, en een flink deel van dat kwart loopt bij de toiletten nog even langs de spiegel: outfit checken, haar nog even goed doen. Het dansfeest moet nog gaan beginnen. Dat is ook de charme van een dagfeest. Voor veel mensen is dit de afsluiter van ADE, en hoe kun je die beter vieren dan bij DGTL ADE FUSE? Het Londense collectief bezet de loods van 14:00 tot 23:00.

Wachten op het donker

Het bleek lang een kwestie van wachten tot het donker werd. Rond vijf uur stonden we bij Frequency, de tweede stage, waar Isaac Carter B2B Moxie draaide (Moxie kennen kenners van haar radioshow op NTS): half vol, nog veel bijpraten met elkaar, de muziek werd langzaam harder en het werd schemerig. Een samenhangend
geheel was het nog niet. Iedereen stond nog naast elkaar in plaats van met elkaar. Qua eten konden we kiezen uit hamburgers en tosti’s. Allemaal vega: DGTL zet in op een volledig plantaardige foodcourt. Water was volop verkrijgbaar, bij de bar en bij een los kraampje, en dat werd veel gekocht.

Het moment dat het kantelde

Generator, de mainstage, is een lange loods: een lichtbalk door het midden, grote geluidskolommen langs de zijkanten en aan het eind een trapsgewijze tribune. Daar begon het ondertussen te borrelen. Vooral achter de dj was het druk, en de sfeer ging langzaam omhoog. Vanaf half zes, toen de Nederlander Jamback samen met de Londenaar Laidlaw begon, gaf Generator gas: het tempo omhoog, het licht omlaag, de handen de lucht in. Achter de dj was plek genoeg, en daar werd vrolijk gebruik van gemaakt. Bij menig bekend nummer gingen de telefoons omhoog. De bas werd met de minuut luider. Vanaf ons plekje achter de dj zagen we hoe de loods, tien minuten in de set, tot achterin vol stond, tot aan de tribune aan het andere eind, en hoe een hoog scherm oplichtte in rood en roze. Precies wat DGTL vooraf beloofde:
een tribune aan het eind van de zaal, zodat de menigte één golvende, dansende massa wordt.

Dit was het moment dat iedereen het echt naar zijn zin kreeg, tijdens de set van Jamback B2B Laidlaw. Het daglicht viel nog net door de ramen, de drops wisselden elkaar af en er was telkens een reden om actief mee te dansen. De kou van het begin van de middag was weg: iedereen had zich warm gedanst en de eerste meegebrachte waaiers werden gebruikt. Overal om ons heen stonden mensen gewoon te genieten. Ik ben geen kenner, en dat bleek vandaag helemaal niet nodig. Je hoeft niets te weten om te voelen dat een zaal op gang komt.

Vanaf zeven uur: iedereen erbij

En toen, vanaf een uur of zeven, ging het echt los. Vanaf dat moment wisselden wij tussen Generator en Frequency. Op Generator stond om half acht Enzo Siragusa, de man die FUSE in 2008 begon. Handen in de lucht, filmen (hier werden telefoons nog niet afgeplakt) en weer handen in de lucht. De lichten danste van voor naar achter mee en brachten precies wat je wilt als het buiten donker is en binnen de bas inzet. Frequency voelde meer als een club in de voormalige scheepsbouwloods : lager, compacter, onder een houten plafond vol bewegende lampen. Achter de dj hing een led-scherm van meters breed dat steeds van kleur en beeld wisselde, van oranje
stippen tot rode en roze vormen, en door de haze sneden lichtstralen. Rond kwart over acht kleurde de zaal roze en paars, gloeiden de witte lichtkolommen langs de zaal rood en oranje en stond het publiek voor en achter de DJ dicht op elkaar.

Keuzes

Als niet-kenner vond ik het lastig kiezen waar ik moest staan, maar daar bleek niets mis mee. De loods bestond vooral uit groepjes waar je af en toe kon aanhaken, en hoe later het werd, hoe actiever iedereen meedeed. In het slot wisselden we tussen Max Dean B2B Luke Dean op Generator en Dr Banana B2B Sonja Moonear op Frequency. Het donkere geluid zat iets meer op Frequency, Generator zorgde voor
euforie. Iedereen kreeg waar die op hoopte en misschien nog wel meer, de laatste beats werden nog steeds enthousiast ontvangen door het positieve publiek uit binnen en buitenland.

Terug naar de pont

DGTL zette ook Bike Buddies in: begeleiders die bezoekers op de fiets naar de pont aan de Buiksloterweg brengen, zodat niemand alleen hoeft te gaan. Toen wij vertrokken, was het zo druk dat de maatjes niet nodig waren om je veilig te voelen. Op andere momenten wellicht wel, hulde voor het initiatief en deze toevoeging. Iedereen wachtte op zijn beurt bij de pont, en we pasten er allemaal op. Vanaf daar ging elk verhaal zijn eigen weg naar huis of naar de after. Aan de spiegels van het begin dacht niemand meer.