Report Down The Rabbit Hole

Vrijdag 29 juni. Na een eindeloze file kwamen we om 15:00 aan op (naar mijn mening) een van de leukste festivals van de eeuw: Down The Rabbit Hole!! Met een temperatuur van 28 graden (die aan voelde als 45) sjouwden we onze spullen naar de camping. De koelbox woog door al het bier minstens evenveel als mijn eigen lichaamsgewicht (ja, dan zit je al gauw aan de zestig kilo) en daarom moesten we bij elke vijftig meter een pauze inlasten. Máár geen gezeik. We waren blij. Euforisch blij dat eindelijk na talloze slapeloze nachten hét weekend was aangebroken. Het weekend dat in het teken stond van Down The Rabbit Hole. Geen werk, geen studie, geen telefoontjes, even helemaal niets. Even lekker beneden naar het konijnenhol.

Na wat geklungel stond dan eindelijk ons tentje. (thanks to onze buurmannen, top). En toen was het tijd voor bier. We namen plaats in onze zitzakken en samen met de gezelligste buren dronken we de halve koelbox leeg. Het feestje op het festivalterrein was al in volle gang en dat hoorde je goed op de camping. We konden daarom ook niet meer stil zitten en met z’n alle vertrokken we naar het festival. Spijtig genoeg heb ik nét de Jeugd van Tegenwoordig gemist. Ze traden rond 16:00 op en toen zat ik nog lekker met mijn pils in de zitzak. Alle songteksten voor niets uit mijn hoofd geleerd, Damn it. Maar goed. Het hele weekend stond volgepland met de allertofste artiesten, dus ik had nog genoeg leuks op de planning staan. Over de planning gesproken. Wanneer je de Down The Rabbit Hole-app gedownload had, kon je aan de hand van de line-up je eigen programma maken. Vond je een artiest leuk en wilde je deze zien? Dan gaf je deze in de app een sterretje. Dit kwam dan in een apart programma te staan, speciaal voor jou. Zo creëerde je je eigen line-up. Ideaal. Ik kreeg telkens voor het optreden van de desbetreffende artiest een melding op me telefoon. Zo miste je geen een optreden. Genius!

We verkende het festivalterrein en danste de hele dag door. Telkens kwam je weer op een heel nieuw gedeelte uit. Stond je daar opeens op een random pleintje of midden in het bos. Het leek wel een doolhof. Overal waar je keek stonden tentjes en podiums en op elke hoek was wel een ander feestje aan de gang. O ja, natuurlijk hebben we ook wat gegeten. Ik kon echt niet kiezen, ik had overal zin in. Er was een hele area met alleen maar foodtentjes maar eigenlijk stond op elke plek op het festival wel een heerlijk eettentje. Er waren frietjes, burgers, sushi, Indonesisch, een ijskraam, pannenkoeken, pizza’s, loempia’s, couscous, empanadas, ga maar door! (Ik koos voor patat, cliché). We sloten deze geweldige eerste dag af met een sick optreden op het hoofdpodium van de Amerikaanse rockband Queens of the Stoon Age.

De volgende ochtend brandde je om 08:00 al je tentje uit. De zon scheen fel en door de hitte kon je echt geen oog meer dicht doen. Slaperig zaten we dan ook met z’n alle aan het ontbijt. De een at een droog broodje kaas en de ander begon al aan een blikje lauw bier.  Nadat we heerlijk fris gedoucht waren namen we een duik in een meertje dat gelegen lag aan het festivalterrein. Dat was echt heaven op zo’n hete dag als zaterdag 30 juni. We hebben de hele middag in het water gelegen en wanneer de zon ietsie minder fel begon te schijnen betraden we het festivalterrein. We danste op de heerlijke tunes van La Femme, een frisse Franse band met sounds als New wave, Cold wave, Krautrock, Psychedelische rock en Psychedelische pop. Vervolgens bezochten we de Englse punk rock band IDLES (jup, wat een contrast). Maar het was echt een zieke show. Wat hebben deze mannen een energie, wauw! Het hele publiek schreeuwde luidkeels mee en een paar hevige moshpits waren natuurlijk niet weg te denken bij dit optreden. Na wat hevige rockmuziek kregen we natuurlijk hevige trek en vertoefde we ons met wat heerlijke hapjes. Maar de dag was nog niet voorbij. Nog lang niet. We hadden hip-hop artiest Anderson. Paak nog de planning staan en ik weet nog goed hoe we tot in de late uurtjes danste op de gekke beats van het nummer ‘Lord of the Cockrings’ van David Vunk niet. We hebben zoveel meegemaakt deze avond. Het ging maar door. Ik heb echt niet genoeg ruimte om dit in een kort report te schrijven en vast en zeker ben ik ook de helft vergeten. (Blame it on the beer). Maar wat ik wel nog herinner was de grappige kippenrace rond middernacht in een of ander verstopt whisky tentje. Jullie denken nu vast: waar heeft ze het toch over. En eerlijk gezegd kan ik het ook niet goed uitleggen. Ik geef jullie één gouden tip: bezoek asjeblieft volgend jaar Down The Rabbit Hole! Doe het voor mij of doe het voor jezelf, maar dit festival moét je meemaken in je leven.

Na pakweg vier uurtjes slaap stond ik weer zwetend naast mijn tentje. De zon was om half 9 in de ochtend weer harstikke fel dus verplaatste ik mijn luchtbed maar naar buiten. Hier hebben we met z’n alle nog de hele ochtend gerelaxt en met de muziekbox ons eigen feestje gebouwd. Van 80s hitjes, Limburgse slagers (Ja, ook dat krijg je als je met mij als Limburger op pad gaat) en wat techno deuntjes. Na weer een heerlijke frisse douche was de laatste dag aangebroken. Met een gebroken hart en tranen in mijn ogen brak ik mijn tentje af (overdrijven is een kunst). Maar ja. Het was wel echt zo ver. De laatste dag van het geweldige feestweekend was aangebroken. Natuurlijk deden we nog een paar laatste uitbundige dansmoves maar we moesten er echt aan geloven. Het weekend was voorbij. We moesten weer back to earth. Back to reality. Terug naar de bewoonde wereld. We kropen het konijnenhol uit en met tienduizenden geweldige herinneringen kroop ik thuis uitgeput en voldaan in mijn eigen heerlijke bedje.

Down The Rabbit Hole, tot 5 juli 2019!

P.s: Ben je visueel ingesteld? Dan heb ik goed nieuws voor jou. Ik heb op Down The Rabbit Hole namelijk een look-a-like vlog gemaakt. Check ‘m hier!