Report: Hullabaloo 2026

Het festivalseizoen loopt langzaam richting zijn einde, maar daar was afgelopen weekend in Groningen weinig van te merken. Hullabaloo streek op zaterdag 5 en zondag 6 september neer in het Stadspark voor twee dagen muziek, feest en vooral fantastisch festivalweer.

De zon draaide overuren, het terrein stond vol en met een programma dat werkelijk alle kanten op ging, was er eigenlijk voortdurend wel ergens iets te zien. Van Lewis Capaldi tot Sef, van Mell VF tot Bente en van DI-RECT tot Martin Garrix. En dan was er ook nog het Sit Down Café. Daarover later meer.

Zaterdag: bijzonder beginnen

Nog voordat het festival goed en wel op gang is, trappen we ons Hullabaloo-weekend af bij Alice Olsthoorn. En dat is… bijzonder. Subtiel is het in ieder geval niet. Alice is brutaal, ongefilterd en bij vlagen lekker ordinair. Zo’n optreden waarbij je elkaar af en toe aankijkt met een blik die ongeveer hetzelfde zegt: Wat gebeurt hier nou weer?

Maar eerlijk is eerlijk: je blijft wel kijken. Misschien is dat ook precies wat je wilt van een eerste optreden op een festival. Niet voorzichtig inkomen, maar direct iets voorgeschoteld krijgen waar je een paar uur later nog over praat.

Daarna door naar Personal Trainer. En daar zit meteen flink wat energie in. Personal Trainer is zo’n band waarbij je eigenlijk voortdurend moet opletten wat er op het podium gebeurt. Stilstaan lijkt nauwelijks een optie en op een gegeven moment wordt zelfs de piano gebruikt als plek om languit op te gaan liggen. Het past volledig bij de ietwat chaotische energie van het optreden. Tijdens het derde nummer krijgen we bovendien iets wat de rest van het weekend vrijwel volledig ontbreekt: regen.

Tekst gaat verder onder de foto.

Heel even gaat er een buitje over het festivalterrein. Lang genoeg om de regen daadwerkelijk te voelen, maar veel meer dan dat wordt het gelukkig niet. Het zal uiteindelijk zo ongeveer de enige regen van het hele Hullabaloo-weekend blijken te zijn. Personal Trainer laat zich er in ieder geval niet door afremmen en dendert gewoon door. Een lekker energiek begin van de zaterdag.

Daarna is het tijd voor LUNA op Brouhaha, gevolgd door Danny Vera. Die laatste betreedt in een knalrood pak het Mayhem-podium. Onopvallend binnenkomen was duidelijk niet de bedoeling. Danny Vera staat relatief vroeg op de dag geprogrammeerd, maar krijgt het festivalterrein prima mee. Zijn herkenbare sound werkt ook midden op een zonnige festivalmiddag en natuurlijk is er dat ene nummer waar een groot deel van het publiek op wacht. Zodra Roller Coaster wordt ingezet, wordt er uit volle borst meegezongen.

Niet veel later wacht op Brouhaha een totaal ander optreden. Sef. En daar gaat het tempo flink omhoog.

Sef zet Brouhaha op zijn kop

Sef is sterk. Heel sterk zelfs. Hij krijgt het publiek vanaf het begin mee en voor het podium ontstaat een enorme moshpit. De energie schiet heen en weer tussen artiest en publiek. Precies zo’n optreden waarbij er veel meer gebeurt dan alleen iemand die zijn nummers komt spelen. Het publiek wil meedoen. En dat doet het dan ook vol overgave.

Tekst gaat verder onder de foto.

Na Sef gaat het weer richting Mayhem, waar BLØF inmiddels aan een verzameling nummers kan beginnen die bijna iedereen wel kent. Paskal Jakobsen en de rest van de band hoeven weinig moeite te doen om het publiek mee te krijgen. Maar ondertussen staat er bij Razzle Dazzle iets op het programma waar we absoluut naartoe willen.

Mell VF stelt niet teleur

Mell VF is gewoon ontzettend goed live. Soms hoeft het niet ingewikkelder te zijn dan dat.

De band staat als een huis en Mell trekt met haar stem vanzelf alle aandacht naar zich toe. Soul, blues en rock lopen moeiteloos door elkaar en juist live krijgen de nummers nog wat extra’s. Er is geen enorme productie nodig om indruk te maken. Goede muzikanten, goede nummers, een fantastische stem en zichtbaar plezier op het podium zijn meer dan voldoende. Ook op Hullabaloo werkt die combinatie weer uitstekend.

Na Mell VF gaat zaterdag ondertussen in hoog tempo verder. Turfy Gang staat op Brouhaha en later neemt S10 datzelfde podium over. Frenna laten we deze editie aan ons voorbijgaan.

Om 21.00 uur staat op Mayhem een van de artiesten waar vooraf het meest naar werd uitgekeken.

Lewis Capaldi is mega

Lewis Capaldi. Hij vertelt het publiek dat hij niet helemaal fit is, maar afzeggen was blijkbaar geen optie. Gelukkig maar, want zodra hij begint te zingen is duidelijk waarom zoveel mensen naar dit optreden hebben uitgekeken. Capaldi heeft iets bijzonders. Het ene moment staat hij met zijn kenmerkende droge humor grappen te maken en ligt het publiek dubbel. Even later zit hij achter zijn piano en verandert de sfeer volledig.

Tekst gaat verder onder de foto.

Dan is het ineens stil. Totdat duizenden mensen beginnen mee te zingen.

Dat contrast maakt zijn optreden zo goed. Capaldi hoeft geen ingewikkelde show neer te zetten om een groot festivalpubliek vast te houden. Zijn stem, zijn liedjes en zijn persoonlijkheid doen het werk. Bij nummers als Before You Go en natuurlijk Someone You Loved wordt het helemaal bijzonder. Overal om ons heen wordt woord voor woord meegezongen en op sommige momenten hoeft Capaldi zelf nauwelijks iets te doen. Dit is waarvoor je naar een festival gaat.

Een artiest die je graag wilde zien en die vervolgens precies levert waarop je hoopte. Lewis Capaldi was mega.

DI-RECT sluit zaterdag af

Na Lewis Capaldi is de avond nog niet voorbij. Antoon staat daarna op Brouhaha en om 23.00 uur is het aan DI-RECT om de zaterdag op Mayhem af te sluiten.

Dat kun je inmiddels rustig aan de Hagenezen overlaten. DI-RECT heeft ondertussen zo ongeveer ieder groot Nederlands festivalpodium gezien en weet precies wat er van een afsluiter wordt verwacht. Marcel Veenendaal staat vooraan, de band speelt strak en de laatste energie die na een lange festivaldag nog ergens verstopt zat, mag eruit.

Een waardige afsluiting van een sterke eerste dag. Al is er op Hullabaloo nog een plek waar we het over moeten hebben.

Zitten in het Sit Down Café? Vergeet het maar

Het Sit Down Café blijkt dit weekend een schot in de roos. Het idee achter de plek is mooi. Toegankelijkheid staat centraal en bezoekers met en zonder beperking kunnen hier samen feesten. Op gezette momenten komt zelfs het dak naar beneden, waardoor iedereen letterlijk op dezelfde hoogte terechtkomt.

Mooi bedacht. Maar minstens zo belangrijk: het is hier gewoon ontzettend gezellig.

Beide dagen. Op zaterdag is het met de Misfits helemaal raak. Het Sit Down Café verandert in een klein feestje binnen het festival en even een drankje halen wordt al snel veel langer blijven hangen dan gepland. Dansen, meezingen en vooral een totaal andere sfeer dan voor de grote podia. Het is precies zo’n plek die je niet per se bovenaan je timetable zet, maar waar je achteraf wel over praat.

En zondag blijkt het gewoon opnieuw te werken. Wat ons betreft mag het Sit Down Café volgend jaar rechtstreeks terugkomen.

Zondag: we gaan gewoon opnieuw

Na een lange zaterdag begint zondag alles weer van voren af aan. En ook de zon heeft besloten nog een dag te blijven.

Tekst gaat verder onder de foto.

Flemming trapt voor ons de tweede festivaldag af op Mayhem. Later op de middag nemen de Bankzitters het podium over en daar wordt meteen duidelijk hoe jong een deel van het Hullabaloo-publiek is. Veel telefoons in de lucht, heel veel fans vooraan en vanaf het eerste moment wordt er volop meegezongen.

Daarna is het tijd voor Example op Brouhaha en blijven we gedurende de middag opnieuw van podium naar podium lopen. Ook Flaire pikken we mee. En dat blijkt een uitstekende keuze.

Flaire doet precies wat je op zondag nodig hebt

Flaire is gewoon leuk. Energiek, fris en precies zo’n optreden waarvoor het loont om op een festival niet alleen maar achter de grootste namen aan te lopen. Het is makkelijk om erin mee te gaan en het plezier spat ervan af. Top.

Daarna staan Suzan & Freek op Mayhem. Het duo wordt warm ontvangen en krijgt een groot deel van het festivalterrein probleemloos aan het meezingen. Niet veel later neemt De Jeugd van Tegenwoordig het over. En bij De Jeugd weet je eigenlijk nooit helemaal wat je gaat krijgen.

Gelukkig maar. Want volledig voorspelbaar zou ook helemaal niet bij ze passen.

Bente is Queen. Period.

Dan Bente. We zouden hier een uitgebreide recensie kunnen schrijven over haar stem, haar ontwikkeling, haar podiumpresentatie en de manier waarop ze haar nummers live brengt. Maar soms moet je dingen niet ingewikkelder maken dan ze zijn.

Bente is fantastisch. Vanaf het moment dat ze op Brouhaha verschijnt, is ze er volledig. Het ene moment klein en kwetsbaar, even later vol energie en overal op het podium tegelijk. Niets voelt geforceerd.

Tekst gaat verder onder de foto.

Ze zoekt voortdurend het contact met haar publiek en lijkt vooral ontzettend veel plezier te hebben in wat ze doet. En misschien is dat juist waarom ze zo leuk is om live te zien. Het voelt niet alsof er een ingestudeerd festivalshowtje wordt afgewerkt.

Bente staat daar gewoon als Bente. En het publiek voelt dat ook. Op een gegeven moment barst er een staande ovatie los die minutenlang aanhoudt. Bente staat op het podium en neemt het zichtbaar in zich op, terwijl het applaus maar doorgaat.

Op een festival, waar het volgende optreden altijd alweer lonkt en bezoekers voortdurend van podium naar podium bewegen, zegt zo’n moment eigenlijk alles. Het is oprecht. Het is verdiend. En het is misschien wel een van de mooiste momenten van het weekend.

We kunnen er nog veel meer woorden aan besteden. Doen we niet. Bente is Queen. Period.

Zoë Livay maakt het samen met haar publiek

Heel lang bij Bente blijven hangen zit er alleen niet in. Want op Razzle Dazzle begint Zoë Livay. En daar willen we ook bij zijn.

Goede keuze. Zoë is sterk. Niet alleen muzikaal, maar vooral in de manier waarop ze met haar publiek omgaat. En dan bedoelen we niet even het standaard “Hoe gaat het Groningen?” tussen twee nummers door.

Er gebeurt daadwerkelijk iets tussen het podium en de mensen ervoor. Zoë zoekt haar publiek op, reageert op wat er voor haar gebeurt, daagt uit en krijgt die energie vervolgens net zo hard terug. Daardoor voelt het optreden niet alsof er een artiest staat te zingen terwijl het publiek toekijkt.

Tekst gaat verder onder de foto.

Ze maken de show samen. Dat is op een festival misschien nog wel belangrijker dan tijdens een eigen concert. Niet iedereen die voor je podium staat, is automatisch voor jou gekomen. Sommige bezoekers lopen toevallig langs of zijn gewoon nieuwsgierig.

Dan moet je ze zien vast te houden. Zoë Livay doet dat. Het plezier spat ervan af en de interactie tussen artiest en publiek behoort zonder twijfel tot de leukste van het weekend.

Eentje om te blijven volgen.

Niet iedereen houdt het hoofd koel

Het fantastische weer draagt enorm bij aan de sfeer van het weekend, maar heeft helaas ook een keerzijde. Gedurende beide dagen zien we opvallend veel jonge bezoekers die even door de EHBO moeten worden gezien. Wat daar precies aan ten grondslag ligt, kunnen we natuurlijk niet beoordelen. Twee lange festivaldagen, warmte, drukte en onvoldoende eten of drinken kunnen allemaal een rol spelen.

Wat wel opvalt, is hoe goed de organisatie haar zaakjes voor elkaar heeft. Er wordt snel gehandeld wanneer iemand hulp nodig heeft en ondanks de grote hoeveelheid bezoekers voelt Hullabaloo georganiseerd. Ook op andere plekken op het terrein is zichtbaar aandacht besteed aan toegankelijkheid, rust en ondersteuning.

Je kunt niet voorkomen dat iemand tijdens een festival onwel wordt. Je kunt er wel voor zorgen dat de hulp er is wanneer iemand die nodig heeft. En dat is hier goed geregeld.

Langzaam richting het einde

Ondertussen tikt zondag gewoon verder. Son Mieux staat op Mayhem en is inmiddels bijna gemaakt voor grote Nederlandse festivalvelden. De band speelt strak, heeft bakken energie en weet ook aan het einde van een lang weekend nog genoeg mensen in beweging te krijgen. Daarna komt Lil Kleine nog voorbij op Brouhaha.

Tekst gaat verder onder de foto.

En uiteindelijk staat er nog één grote naam op het programma.

Martin Garrix.

Hij heeft de eer om Hullabaloo 2026 officieel af te sluiten en voor een flink deel van het publiek is dat het moment om nog één keer alles eruit te halen. Na twee dagen, heel veel optredens en behoorlijk wat kilometers over het festivalterrein vinden we het mooi geweest.

Ons Hullabaloo zit erop.

Hullabaloo heeft het goed voor elkaar

En dan blijft vooral het totaalplaatje hangen.

Twee dagen fantastisch weer. Op dat ene korte buitje tijdens Personal Trainer na dan. Een breed programma, veel verschillende plekken op het terrein en een organisatie die ondanks de drukte de boel goed voor elkaar heeft. Maar uiteindelijk zijn het natuurlijk vooral de optredens en onverwachte momenten die je mee naar huis neemt.

Alice Olsthoorn die het weekend direct op een behoorlijk bijzondere manier aftrapt. Personal Trainer dat met bakken energie over het podium raast en zelfs de piano niet alleen gebruikt waarvoor hij bedoeld is. De enorme moshpit bij Sef. Mell VF die opnieuw laat horen hoe goed die band live is.

Lewis Capaldi die het ene moment een compleet festivalterrein laat lachen en het volgende moment duizenden mensen laat meezingen. DI-RECT dat zaterdag op geheel eigen wijze afsluit.

Flaire dat gewoon ontzettend leuk blijkt. Bente die minutenlang een staande ovatie krijgt en daarmee voor een van de mooiste momenten van het weekend zorgt. Zoë Livay die samen met haar publiek een show maakt.

En het Sit Down Café, waar een mooi inclusief concept tegelijkertijd uitgroeit tot een van de gezelligste plekken van het hele weekend. Dat is uiteindelijk wat een festival leuk maakt. Niet alleen de namen die groot op de poster staan.

Juist ook die ene regenbui tijdens het derde nummer. Die moshpit waar je ineens middenin staat. Die artiest waarvoor je eigenlijk maar een paar nummers wilde blijven. Dat kleine podium waar het onverwacht feest wordt. Of dat optreden waarvan je vooraf niet wist dat het een van je favorieten van het weekend zou worden.

Hullabaloo 2026 had daar meer dan genoeg van.

Lewis Capaldi was mega. Mell VF was fantastisch. Sef sloopte Brouhaha. Personal Trainer was heerlijk energiek. Zoë Livay maakte indruk. Het Sit Down Café was feest.

En Bente? Queen. Period.

Tot volgend jaar, Hullabaloo.

Foto’s: Robin Leltz – LELTZ