Report: Into the Woods ADE zaterdag

Afgelopen week was het weer zover: de week waar echte festivalgangers het hele jaar naar uitkijken. Juist, Amsterdam Dance Event! Ook ik trok mijn dansschoenen aan en reisde op zaterdag 24 oktober af naar een festival waar ik inmiddels al drie keer eerder ben geweest: Into the Woods ADE. En dat is niet zonder reden. Into the Woods weet mij iedere keer weer te verrassen, al liep deze editie nét even anders dan verwacht…

Het begint al op de pont

Met de pont naar de NDSM-werf varen voelt voor mij als de eerste stap van een geweldige dag en is inmiddels bijna een jaarlijkse traditie geworden. Elk ADE ben ik hier namelijk wel te vinden. Na een geslaagde editie van Into the Woods vorig jaar leek het me dan ook leuk om dit jaar weer te gaan.

NDSM-werf blijft de show stelen

Wat me iedere keer opnieuw verbaast, is de iconische aankleding van Into the Woods ADE. De hijskraan die je (al vanaf de pont) direct herkent, opvallende kunstwerken en natuurlijk de indrukwekkende verlichting zodra het avond wordt. Het terrein heeft zo’n eigen sfeer dat je eigenlijk meteen in de festivalstemming komt. Je wilt natuurlijk niets missen en het liefst het hele terrein ontdekken. Al moet je daar met die kou soms wel even doorheen bijten…

‘Hier ga ik de hele avond staan’

Hoewel ik dit jaar niet veel namen van de line-up kende, weet je bij Into the Woods dat er altijd wel iemand leuk staat te draaien. En met maar liefst acht stages is er genoeg te ontdekken! Eén stage sprong er voor mij (net als vorig jaar) meteen uit: de BUD x RHINO-stage. Hier maakten Jackyboom, Freddi, SWIM, LB aka LABAT, BLOOM feat. DJ JP, Jessie Dols, Kara Okay & Olivia Lens, ØTTA en Davyboi hun opwachting. Deze line-up stond helemaal in het teken van house, techno, trance en hard house, dus ik verwachte stevige beats, pompende bassen en melodieën die je vanzelf de dansvloer op trekken. Spoiler: ik werd niet teleurgesteld! Stiekem wist ik het na een paar minuten dansen al: hier ga ik de hele dag staan. Toch wilden we de andere stages ook een kans geven. Dat bleek alleen iets ingewikkelder dan gedacht. De stages liggen namelijk behoorlijk ver uit elkaar en met je korte mouwen over het terrein lopen terwijl het zo koud is, was niet bepaald ideaal. Toch hebben we uiteindelijk vier van de acht stages bezocht. Best netjes, al zeg ik het zelf!

Acht stages om te ontdekken

We begonnen bij de Barn, waar Jazz Dalia met stevige bassen en speelse beats iedereen in beweging wist te brengen. Ook hier waren de good vibes zeker aanwezig, maar de muziek was niet helemaal mijn stijl. Daarom gingen we verder op avontuur en namen we een kijkje bij de Kathedraal, waar Olive F de boel opschudde met haar goede energie. Hier werd muziek gedraaid die meer in de buurt kwam van onze favoriet stage. We hebben ook nog even bij Betonkruid gestaan, waar Future.666 hard groove draaide, maar dat was naar mijn mening net iets te grimmig. Smaken verschillen natuurlijk, en dat is juist het leuke aan een festival met zoveel verschillende stages.

Na onze ronde over het terrein (inclusief een korte pauze voor een banaan en een tosti) was het plan duidelijk: we zouden de dag afsluiten bij de BUD x RHINO-stage. We hadden onze favoriete plek gevonden en waren helemaal klaar om nog even lekker door te dansen. Maar helaas liep dat nét even anders dan gepland…

Het feest eindigde eerder dan verwacht

Rond half negen werden we door een andere festivalganger naast ons verteld dat het feest anderhalf uur eerder zou stoppen. We namen het nieuws eerst met een korreltje zout. Diegene zal wel een grapje maken, toch? Helaas bleek niets minder waar. De organisatie besloot het festival om 21.30 uur te beëindigen vanwege de aantrekkende stormachtige wind. In overleg met de hulpdiensten werd deze beslissing genomen, omdat de windstoten zo krachtig werden dat de tenten geen veilige plek meer boden om te schuilen.

Dat viel natuurlijk behoorlijk rauw op ons dak. We waren lekker aan het dansen en hadden er nog helemaal niet op gerekend dat de avond al zo snel voorbij zou zijn. Natuurlijk begrijp ik dat de veiligheid van de festivalgangers vooropstaat en dat de organisatie in zo’n situatie moeilijke beslissingen moet nemen. Toch was het jammer dat het feest zo plotseling eindigde. Wat het extra vervelend maakte, was dat alle festivalgangers tegelijkertijd het terrein moesten verlaten. Met zoveel mensen tegelijk naar de uitgang gaan terwijl het buiten zo hard stormde, was niet bepaald het einde waarop ik had gehoopt.

Toch hebben we er het beste van gemaakt

Ondanks het onverwachte einde wil ik benadrukken dat ik het wél ontzettend naar mijn zin heb gehad. Ik heb genoten van de muziek, de verschillende stages en natuurlijk de iconische aankleding waar Into the Woods om bekendstaat.

En met ØTTA, die de boel nog tot de laatste minuut lekker op stelten zette, hebben we er het beste van gemaakt! Want uiteindelijk draait een festival voor mij om de muziek, de sfeer en de mensen met wie je er bent. En dat zat deze editie zeker goed.

Tekst: Senait Haile
Foto’s: Niels de Vries