Report: Lokerse Feesten 2025 (vrijdag)

Hart is de norm op de Lokerse Feesten

Zitten we midden in een nineties-revival? De jeugd hult zich in baggy streetwear, Oasis speelt wederom hele stadions vol, en waar we eerst technologische vooruitgang vreesden door computers in de woonkamer, is nu AI uit op onze banen. En wat hebben de nineties in godsnaam te maken met de Lokerse Feesten? Dat ga ik u uitleggen.

De Lokerse Feesten zijn een tiendaags stadsfestival in het Belgische plaatsje Lokeren, dat elk jaar minstens één of twee iconische acts weet aan te trekken — van Kings of Leon en Snoop Dogg tot The Cure en Neil Young. Waarom wij dit jaar de Antwerpse ring trotseren: Smashing Pumpkins, met voorafgaand DIIV en The Haunted Youth.

Dat zijn drie acts die heel lekker bij elkaar aansluiten, en wederom een pluim in de hoed van het mysterieuze programmateam. De augustuszon en de gastvrije locals die uit eigen beweging ons domme Hollanders wijzen op welk voetbalveld we ons tentje kunnen opzetten, zijn een fijne bijkomstigheid.

Naar verluidt is deze avond stijf uitverkocht. En er valt met zekerheid te zeggen dat het merendeel van de bezoekers voor de alternatieve rockiconen uit de jaren negentig komt. Tegen de tijd dat de Pumpkins opkomen, is het donker; drie lichtgevende matroesjka-poppen van maatje Godzilla kijken uit over de menigte die zich stilletjes tegen het podium aandrukt.

Tekst gaat verder onder afbeelding.

Smashing Pumpkins

Frontman Billy Corgan, eens geroemd vanwege zijn zilveren broek, gaat gekleed in een zwart-wit priestergewaad. Aan zijn linkerzijde staat niemand minder dan gitaarvirtuoos James Iha. Achter Corgan bevindt zich een andere Pumpkin van het eerste uur: Jimmy Chamberlin, die zelfs aanzet tot airdrummen als je een pasgeboren baby vasthoudt.

Even opvallend is de verschijning van toerend gitarist Kiki Wong, die het duidelijk naar haar zin heeft. Hoe kan het ook anders, als je deel uitmaakt van een band die tot aan de eeuwwisseling absoluut tot de wereldtop behoorde? Zoveel bewijst ook de meezingende menigte, die achtereenvolgens wordt getrakteerd op Today, Bullet with Butterfly Wings en 1979.

Na Mayonaise last Corgan een ironische adempauze in met een cover van Take My Breath Away, waarna hij nog een drietrapsraket afvuurt met Disarm, Tonight, Tonight en Cherub Rock. Laatstgenoemde was in 1993 een middelvinger naar de hypocriete indiescene. Nu is het een viering van iedereen die zijn eigen weg gaat: de gitaarsolo, het snerende “Let me out!”, de mokerslagen van Chamberlin — tijdloos, omdat ze rechtstreeks uit het hart komen.

Tekst gaat verder onder afbeelding.

DIIV

Het is precies waar we aan toe zijn in deze tijden. Maar is “hart” iets typisch uit de jaren negentig? Het was wel een bloeitijd voor bands die tegen de norm aanschopten. Maar hart heeft The Haunted Youth evenzo, die, net als DIIV voor hen, een hypnotische prestatie leverde. Als de woorden Don’t kill yourself, I love you op de backdrop flikkeren tijdens Falling to Pieces, weet je dat het gemeend is. Elk optreden weer.

Zolang dat hart blijft kloppen is elke band een lang leven beschoren, ongeacht uit welk tijdperk ze komen, en zullen ze ongetwijfeld een keer in Lokeren spelen.

Geschreven door: Abel Thijssen
Foto’s: KodakFem | Geert Van de Velde | Liese Keereman Photography | Creeping Mac Kroki