Report: Lowlands 2025

Lowlands 2025: All my friends

‘Ik wil terug,’ appt een van mijn vrienden, slechts twee dagen nadat Lowlands is afgelopen. Ik begeef me nog in de ‘was dit het waard?’-fase. Heb ik door de drukte wel alles gezien wat ik wilde zien? Heb ik niet te veel geld uitgegeven? Gaat deze brakheid ooit nog weg? Lowlands is genieten met een vraagteken. Toch ga ik elk jaar.

Herinner jij je je allereerste Lowlands nog? Ik was jong, blut en onschuldig, slechts bewapend met twee krentenbollen en een Siemens-smartphone, waarvan de batterij na drie kwartier dood was. Ik was meer alleen dan met vrienden. De laatste avond schuifelde ik over het terrein en tuurde door het tot leven gekomen bamboebos naar een bekend gezicht.

Wat ik nooit zal vergeten, is een jongen die op een losgetrokken vlonder de Heineken binnen surfte, boven de koppen van het publiek. Alle ogen waren op hem gericht en niet op het podium. Bewust van deze aandacht besloot hij tot een radicale actie en dook met het hoofd naar beneden de diepte in. Een drietal vrienden kon hem nog net opvangen.

We zijn allemaal debielen

Er is veel veranderd sindsdien. Ik bedoel, ik heb nog steeds geen rooie cent, mijn telefoon geeft nog steeds elk jaar de geest, maar ik begrijp die jongen veel beter. Net als dat ik Josh Homme begrijp van Queens of the Stone Age, die na een periode van persoonlijke beproevingen een kolkende Alpha toesprak en zei: Er is geen gisteren, geen morgen, alleen vandaag.

Of wat dacht je van Sef? Van wie gezegd kan worden dat hard werken loont – zowel in de sportschool als in de studio – en wiens angsten ook de onze zijn. “We doen allemaal ons best, maar we zijn allemaal debielen.” Enkele minuten later zwaaien we met ons shirt boven het hoofd: “Helikopterpiloot!” Zo komt die gast natuurlijk zo fit.

Tekst gaat verder onder afbeelding.

Een goal is een goal

Wat ik ook beter begrijp, als een man die harder gilt bij bands als Fontaines D.C. dan zijn koningsgezinde moeder bij het zien van prinses Beatrix, is het nachtprogramma van de Bravo. Vooral toen ik vooraan stond en BSS de set afsloot met Born Slippy en All My Friends, waarna all my friends hun eigen boiler room bouwden in een naburig wc-hokje.

Wie ik niet begrijp, zijn mensen die zeggen dat Lowlands in spagaat ligt tussen ravers en rockers. Het ene jaar hoor je wat meer boem boem, het andere jaar wat meer gitaren. Het ligt puur aan wie er in de smaak valt of welke pinchhitter nog een mooi doelpunt maakt, zoals Papa Roach. Met Amerikaanse fanfare schoten ze die bal in de kruising.

Zorgeloos universum

Vanuit dat principe moet zelfs de grootste gitaarlul trots zijn op Job Jobse en KI/KI. Ze transporteerden de Alpha naar een zorgeloos universum, waarvan mijn vrienden een onlosmakelijk onderdeel waren. Ze vangen me op en ik hen. Meer reden om naar Lowlands te gaan heb ik eigenlijk niet nodig.

Geschreven door: Abel Thijssen
Foto’s: Lowlands