Report: Lowlands 2026

Vier dagen Lowlands voor beginners Lowlands 2026, Biddinghuizen. Voor het eerst naar het meest veelzijdige festival van Nederland: een kennismaking in vier dagen, van pulled paddo’s en Silent Disco tot intieme seks-cabines en een glazen plateau op het hoofdpodium.

Donderdag – Tentenstress, Pulled Paddo’s en Koptelefoons

Wie is er nou nog nooit naar Lowlands geweest, zou je zeggen. Nou, dat gold tot dit weekend voor mij. De Lowlands-ontmaagding begon al in de middag op de camping. Ik stond op Groepscamping 5, wat zogenaamd de verste camping van het terrein is. Ik was al gewaarschuwd door velen, maar dat lopen? Dat viel echt reuze mee. Als je met een wat grotere groep gaat, is zo’n groepscamping een wereldtip: je arriveert gewoon lekker rustig zonder dat overmatige stressgevoel om een paar vierkante meter gras te veroveren. Rond 16:30 uur arriveerde ik. Ondanks mijn eerste keer had ik meteen de beste tijd onder de knie, want bij de ingang stond geen lange rij en ik kon zo doorlopen. Logisch ook, want het is nét voordat de massa uit z’n werk komt, maar net laat genoeg zodat alle gekkies die al om 06:00 uur ’s ochtends voor het hek stonden al lang en breed gesetteld waren.

De sfeer zat er meteen goed in. Vrijheid is tenslotte blijheid, en dat was te merken. Je ziet hier letterlijk mensen in hun onderbroek voorbijrennen en werkelijk niemand geeft er wat om. Mensen waren over het algemeen fantastisch gekleed, wel met een typisch Amsterdams stijltje, maar wat verwacht je anders op Lowlands?

Om 16:00 uur gingen de poorten van Cape Lowlands (het zuidelijke deel van het terrein) al open voor het echte werk. Tijd voor een eerste drankje! Nadat ik mijn tent had opgezet natuurlijk, dat eist opperste concentratie, zeker als je nog nooit hebt gekampeerd. De allereerste klanken klonken toen al in de ArmadiLLow en vanaf 16:30 uur startte de muziek in de Hacienda. Eerst ging ik het terrein een beetje verkennen. De indrukwekkende lichtinstallatie van Lumus Instruments in de X-Ray viel meteen op en verder was er nog de mogelijkheid om de tent Adonis in te gaan, maar die had ik de eerste dag over het hoofd gezien (helaas). Verder kon je koptelefoons scoren voor het absolute fenomeen: de Silent Disco in de Bravo en India (van 17:00 tot 02:30 uur). Bestaande uit twee kanalen: groen (Bravo) voor dance, hiphop en R&B en paars (India) voor pop, rock en indie.

Inmiddels kon ik wel een avondmaal gebruiken na het harde werk van het opzetten van de tent en het al vele lopen. Dus strandde ik bij de pulled paddo’s van de cateraar De Nieuwe Keuken. Normaal ben ik niet de grootste fan van champignons maar al mijn vrienden namen het, en ik dacht: ik probeer het gewoon. Tot mijn verbazing was ik opeens in één klap de grootste fan van paddenstoelen. Om niet al de eerste echte dag brak te zijn, heb ik het niet laat gemaakt. Als first-timer moet je toch een beetje oppassen. Maar een betere warming-up voor het weekend had ik me niet kunnen wensen.

Vrijdag – Regenbuien, Reggae, BDSM-Pop en Nostalgie

Elke dag had de groep waarmee ik was het vrome voornemen om díe ochtend gezond te beginnen met yoga. Besef dat dit om 12:00 uur begint, je de avond daarvoor keihard hebt gefeest, je om vijf à zes uur pas in je bed ligt als je echt gek doet, en je brak opstaat. Tuurlijk ging dit plan mislukken en dat was al te zien op de eerste dag. Maar het is het idee dat telt! Wij konden er natuurlijk ook niks aan doen dat het regende op vrijdagochtend. Wij zagen het niet echt voor ons om in de kraamvogelhouding te gaan staan met het reële risico dat er een bliksempijl op ons hoofd zou neerkomen.

Over het weer gesproken: de voorspellingen vooraf waren beangstigend. Ik dacht echt dat we elke dag in de modder zouden verzuipen, maar het terrein hield zich bizar goed. Bij de podia kon je perfect schuilen; er was geen plas te bekennen en als het ging plenzen, bivakkeerde je gewoon een paar minuutjes in je tent. Nul stortregen gevangen! Dus mocht je ooit twijfelen door een slechte Buienradar: laat dat volgend jaar lekker los.

En dan de wc-situatie. Dat kan voor velen ook wel een dingetje zijn om een meerdaags festival te skippen. Je merkte doordat het festival niet helemaal was uitverkocht (waar je bij de stages gelukkig niks van merkte), dat het bij de douches en toiletten bizar snel ging. En ze waren schoon! En daar wordt iedereen blij van in de ochtend na hun eerste bakkie koffie. Enig irritatiepuntje: het toiletpapier schoot steeds per enkel velletje van de rol af, waardoor je telkens moest pielen om het begin terug te vinden. Maar hey, als de boel spik en span is, neem je dat voor lief. En voor de mensen met extreme angst. Die kunnen altijd naar de premium wc’s van Stichting Vluchteling op het festivalterrein gaan. Er is komkommerwater en deo aanwezig en het is echt elke euro waard. De toiletten worden namelijk na elke beurt verschoond!

Jet van der Steen (INDIA) is zo hard als haar achternaam

Mijn muzikale Lowlands trapte af bij Jet van der Steen. Dat begon even chaotisch: er was waarschijnlijk iets mis met haar microfoon, want na één seconde rende ze direct het podium af. Gelukkig herpakte ze zich daarna goed. Ze schakelde moeiteloos tussen intieme luisterballads en dansbare dancepop.

Toen ze vertelde dat ze op 2 april jarig is, voelde ik meteen een band – ik ben namelijk op dezelfde dag jarig! Achter mij stonden verbazingwekkend veel uitzinnige mannen. Er liep ook nog iemand langs die uit het niets naar mij riep: “Ik zat bij haar in de klas.” Good for him, I guess. Een andere gast probeerde met een biertje op z’n telefoonlampje een lichtshow te starten, maar niemand deed mee. Een hilarische mislukking, na het zien van zijn gezichtsuitdrukking toen hij omkeek of iemand meedeed en niemand met zijn bierlampje in de lucht stond te zwaaien.

Jet is een onderschatte Nederlandse artiest, die nog vol in een leerproces zit en langzaam haar weg naar boven bouwt in de muziekindustrie. De tent stond uiteindelijk ramvol en tijdens de afsluiter ‘Fuck je Gucci-shirt’ sprong ze vol het publiek in. Steen is hard en dat is Jet zeker ook (al heeft ze ook wel een zachte kant met haar ballads); er schuilt een absolute superster in haar die het podium steeds meer leert te veroveren.

ADÉLA (BRAVO): The first natural pink person

Na Jet was het meteen rennen. Want ADÉLA wie kent haar nou niet met haar felroze haren, kon ik niet missen. Gelukkig lag de Bravo vlak naast India en stond ik binnen een paar minuten vooraan. ADÉLA was de act die je gezien móést hebben. Ze deed letterlijk ballet op het podium en speelde bijna haar hele oeuvre. Op social media roept men wel eens “Stop making Adéla happen”, maar ze is al luid en duidelijk happening. De choreografie was van een ongekend niveau en productioneel zat het strak in elkaar. Terwijl ze volop meedanste met haar dansers, miste ze vocaal geen enkele noot. Wat een sterallure, al waren 38 minuten wel wat aan de piepkorte kant. Maar dat kon ook niet anders met een kleine discografie.

Wie kies je: Rose Gray (X-RAY) of Antoon (ALPHA)?

Het optreden van Rose Gray in de X-Ray werd door het publiek terecht ontvangen als een van de absolute hoogtepunten van de vrijdag. Ze zong onder andere een cover van ‘Hey Mister D.J. Put a record on. I want to dance with my baby’ van Matt Sassari. Wat is zij gegroeid vergeleken met haar show in de Melkweg! De nummers voelden ontzettend samenhangend en zelfverzekerd. En ja: ze gooide weer haar tiara het publiek in! Geen saaie ballads die je niet kent, maar een meedogenloze high-energy show vol experimentele dancepop, 90’s house en dikke baslijnen. Haar nieuwe track ‘Club to Your Arms‘ zorgde voor een massale ontlading. Ze verdient echt net zoveel liefde als ADÉLA.

Maar terwijl ik bij Rose Gray stond, was het grootste publiek aanwezig bij Antoon. Ik heb hier en daar wat rondgevraagd, en hij stond uiteraard zonder shirt te spelen. Z’n beste mattie stond in het publiek. Maar prinses Alexia was helaas nergens te bekennen. De vibe was verrassend gezellig en de voetjes gingen van de vloer!

Cobrah (INDIA): een string in de lucht en in de tas

Niet iedereen zou hier in eerste instantie naartoe willen. Maar dan mis je wel echt wat. Cobrah zette met afstand de meest seksuele show van het hele festival neer. De mannen die hier niet zijn gegaan: you are missing out. Ze zong vol overgave over haar clit en zag eruit als een sci-fi-icoon uit een Black Mirror-aflevering. De Zweedse zangeres (die overigens gedeeltelijk Nederlands is) bracht een fenomenale mix van BDSM-pop, zware baslijnen en pompende electro. Haar outfit vol latex en uitdagende choreografie voelde als high fashion in plaats van ordinair. En ze gooide haar slipje het publiek in – ik baal echt dat ik ‘m niet heb gevangen! Later die dag dacht ik nog dat een vriendin hem had gevangen, toen ze opeens eentje uit haar tas toverde nadat we de beveiliging weer door waren. Maar helaas, ze was hem vergeten na het douchen eruit te halen. Dubbel balen voor mij, wel spannend voor de beveiliging die hem even heeft mogen aanraken na het controleren van de tas.

De show heeft mij zelfs wat bijgebracht. Een mooi momentje van zelfrelativering: ik riep heel bijdehand tegen twee meiden dat het nummer ‘Good Puss‘ al geweest was toen zij er nog niet waren, waarna die track exact drie seconden later werd ingezet. Zo zie je maar weer: ook kenners maken wel eens een foutje. Tussen al deze hysterie door bedankte ze zichtbaar geëmotioneerd nog haar Nederlandse familie als afsluiter. Naar mijn mening een absolute superster.

Blood Orange (HEINEKEN): een soloartiest, maar toch een band

Na zoveel seksuele energie moest ik even ontspannen. En waar kon dat beter dan in een bomvolle Heineken-tent waar Dev Hynes een show bracht vol introverte magie. Hij liet z’n extra vocalist niet achterwege: die stond gewoon mee te zingen, waardoor het bijna meer op een bandje dan een solo-act leek. Met z’n gevoelige R&B en synthpop wist hij het publiek volledig in z’n greep te houden. De geluidsafstelling was zo perfect dat de vocale harmonieën de tent muisstil kregen. Dev bewees z’n multi-instrumentale klasse door moeiteloos te wisselen tussen gitaar, keyboard en cello (inclusief een bizar mooie Björk-cover van All Is Full Of Love). Het begon erg ingetogen, maar werkte toe naar een heerlijk dansbare climax met You’re Not Good Enough.

Ik praatte tijdens de show met twee meiden die Blood Orange nog niet kenden. We kletsten wat af en ze gaven me de tip om ’s nachts naar Adonis te gaan, een soort gayclub. Vanwege de bizar lange rijen (mensen stonden soms twee uur te wachten!) heb ik die helaas moeten skippen. Maar ik heb vernomen dat daar spannende dingen gebeuren. Dus als je volgend jaar gaat naar Lowlands, sta dan vroeg in de avond in de rij!

New Wave: niet All Stars, maar All Bad

Eigenlijk wilde ik niet naar New Wave. Ik wilde de Fcukers zien. Maar ik werd overtuigd door iedereen toch te gaan, want hoe groot is de kans nou dat je New Wave ooit nog zult zien? Nou, heel groot want ze hebben aangekondigd volgend jaar toch weer naar de Ziggo Dome terug te keren met New Wave All Stars. Baal ik even…

Maar ondanks was de huidige comeback-show van New Wave op Lowlands in een bomvolle Alpha een enorme golf van nostalgie, maar ook gemengde gevoelens. Het gaf mij exact het gevoel alsof ik weer aan het indrinken was op de middelbare school voor het uitgaan: pure 16-jaar-vibes. Het publiek was wat minder lief en vertoonde wat arrogant gedrag, maar dat is precies wat je bij New Wave-fans verwacht, dus ik was niet verbaasd.

De Alpha stond ramvol en nummers als ‘Jij Kan Chillen Met Mij’ werden oorverdovend meegezongen. Frenna en Ronnie Flex hielden de show overeind. Lil Kleine noemde de rest van de groep op het einde “collega-artiesten”. Wat een beetje gek was voor gasten die elkaar al hun hele leven kennen. Productioneel viel het ook tegen vergeleken met hun Ziggo Dome-shows (nu slechts wat minimale visuals en een paar vlammenwerpers). De autotune en backingtracks moesten live extreem hard werken, en van mij hadden die nieuwere nummers niet gehoeven. Iedereen kwam puur voor de nostalgie!

Zaterdag – Tranen, Vuurwerk en Rutger van Barneveld

De zaterdag werd ik wakker met een lege telefoon, mijn powerbank was gesneuveld en mijn telefoon had nog maar dertig procent. Als een echte Gen Z telefoonverslaafde schoot ik al meteen in paniek. Want hoe moet je dan het hele weekend je vrienden bereiken als iedereen overal en nergens naartoe gaat? Gelukkig had Vodafone de oplossing. Ze hadden een stand waar je je telefoon kon inleveren om hem op te laden en in de plaats kreeg je een analoge camera mee waarop je vijftien foto’s mocht maken. Super idee, want zo maak je eindelijk de foto’s die je anders vergeet te maken, omdat je het te veel naar je zin hebt!

Daarbij viel zaterdag het weer ten zeerste mee en werd de zon zelfs zo heet dat ik zonnebrand nodig had. Ik was de witte persoon die zo straalde in de avond, waardoor Tyler zijn opmerking over het witte publiek maakte. Ík voel het. Je wilt geen tomaatje worden, dus ging ik alles afzoeken. De buren hadden niks bij, want het zou gaan regenen; ook niet te vinden in de supermarkt naast de tien euro Knaks op het kampeerterrein (dat is een grapje, dat filmpje op social media kwam niet van Lowlands): bij ICI PARIS kon je je alleen opmaken ’s ochtends.. Maar toen was daar opeens een groot blauw magazijn. De favoriete winkel van ons allemaal. bol.com kwam tot mijn redding. Ze verkochten hier alles wat je nodig had aan festivalbenodigdheden: van kampeerspullen tot poncho’s tot ja… zonnebrand! Ik kon met een gerust hart van deze dag van het zonnetje genieten.

S10 (ALPHA): en tuurlijk kon Froukje niet ontbreken

Met de zon in mijn nek begon ik bij het optreden van S10 in de Alpha. Het was een zeer emotionele, theatrale rockopera met een prachtig decor vol uitgeprinte bloemen. Ze nam het publiek mee in een rauwe energiestroom. De show opende spectaculair met een achtergrondkoor van roze geklede basisschoolmeisjes.

Het werd een intense gig: S10 liet een traantje en zong twee heel persoonlijke nummers over haar overleden broer. Ook bracht ze een nummer met een Belgische artiest (wiens naam me even ontschoot, voor mij was het ook een pittige ochtend) en natuurlijk kwam Froukje als verrassing het podium op. Je verwacht onderhand gewoon dat die twee altijd samen zijn. Toen Froukje weer wegging, moest S10 een beetje huilen, omdat ze zo ontzettend blij is met hun vriendschap. Het leverde haar een luid en troostend applaus op uit de hele Alpha.

Major Lazer (ALPHA): opeens een Nederlandse artiest geworden?

Lachen, gieren en brullen deed je daarna bij Major Lazer. Per tien seconden veranderde het nummer: het was complete maar heerlijke chaos! Het was een aaneenschakeling van remixen waarbij je telkens dacht “Oh dit ken ik!”, om vervolgens te twijfelen: “Wacht, is dit wel van hem?” De vrouwen op het podium stalen absoluut de show, met een geweldige extra zangeres en een groep energieke cheerleaders, althans daar leken ze op.

En toen… het absolute hoogtepunt van de set. Opeens draaide Diplo tijdens de zonsondergang de SLAM!-remix van de Nederlandse volkshit ‘Zwoele Zomernachten’ van Rutger van Barneveld. De zon zien zakken in de zee… tussen twerk-muziek? Super random, maar de tent ging massaal los. Wat een moment!

Nia Archives (HEINEKEN): Emo junglist in hart en nieren

Als dat al niet genoeg chaos was, kwam Nia Archives op mijn pad. Nia leverde een gedurfde show af waarin ze de overstap maakte van dj naar live-frontvrouw met een volledige band. Het was bizar druk voor muziek die best experimenteel klonk. Al kon dat ook komen doordat half Lowlands stond te schuilen voor de regen. Het eerste halfuur beukte erin met loeiharde drum-‘n-bass drops. Daarna zakte het tempo een minuut of twintig in bij haar kleinere liedjes, maar de finale ontplofte volledig met ‘Forbidden Feelingz‘, ‘Boyz in Blue‘ en een live-uitvoering van ‘Baiana‘. Vrienden vonden haar vorige keer op Lowlands 2023 wat sterker, maar de energie was ondanks heerlijk. Met dit optreden omarmde ze ook haar cynissche bijnaam ‘Emo junglist’ door het op haar t-shirt te zetten.

Tyler, The Creator (ALPHA): uitgefloten en boegeroep

Tyler bezit gigantisch veel charisma en pure main character energy. Hoewel hij anderhalf uur lang moederziel alleen op dat immense podium stond, wist hij de tent moeiteloos te domineren. Hij droeg een rode leren broek waarin hij er supersexy uitzag (ja, we mogen mannen op het podium ook wel eens objectiveren om hun kleding!). Hij werkte zich volledig in het zweet. Er zaten veel pauzes in de set, maar toen hij zijn puffer erbij pakte was het meteen begrijpelijk waarom. De show startte met de intro van ‘Big Poe’ (van Chromakopia) en werd ondersteund door dikke schermen en spectaculair vuurwerk.

Bovendien werd duidelijk dat Tyler een cynische grappenmaker is. Hij keek het publiek in en riep verbaasd: “Wow, many white people!” Ik kon me wel voorstellen dat dat normaal niet zijn standaard publiek is. Daarbij gaf hij aan dat hij goed gaat op boegeroep. Welke artiest vindt dat nou fijn? Maar het hel publiek riep daarna uiteraard direct in koor: “Booooeee”. Geniaal.

Tekst gaat verder onder afbeelding.

De Nacht in

Daarna doken we de nacht in. De lichten in de Bravo gingen omlaag waardoor de tent opeen een stuk kleiner aanvoelde. Ook in de X-Ray hing door de kleine ruimte meteen een geweldige sfeer. Het fijne aan de Lowlands-nacht: je bent je steeds bewust van alles, maar niemand let echt op je. We hebben afgesloten in de Bravo en de klok sloeg misschien al vijf. Dat zegt alleen maar genoeg over wat een topavond het was!

Zondag – Seks-Cabines, Hyperpop en de Lorde and savior

Er is op Lowlands zóveel te ontdekken dat je simpelweg tijd tekortkomt (tenzij je de nacht doorhaalt en niet gaat slapen). De Bacardi-stage, de Steltzer-stage en zelfs de barn waar ik naar binnen kon met press-guest-privileges heb ik moeten laten schieten. Maar één van de uniekste plekken Ohlalalaantje, een straatje vol seks-educatie en ontdekking kon niet gemist worden op de laatste dag! Je kon er seksberichtjes laten omzetten in poëzie, comedy-shows bezoeken, praten met een seksuoloog en er waren zelfs sekscabines. Een stel dat net uit de sekscabines kwam sprak ik aan, en zij deelden hun bevindingen: Het was super schoon, want het wordt na elk bezoek verschoond. De cabines zijn een soort hexagonen als in een bijenkorf, verdeeld over 3 verdiepingen. Als je erin zit, voel je de cabines letterlijk op en neer gaan… (vul zelf maar in waarom). Bovendien krijg je condooms en glijmiddel mee. Winnen! We willen immers geen onverwachte Lowlands-baby’s. En tot slot brandt er sfeervol geel licht. Ze zouden zo nog een keer gaan! Door hun prachtige verhaal wilde ik ook een kijkje nemen, maar om nou zielig in mijn eentje zo’n cabine in te gaan voelde een beetje zielig. Dus besloot ik naar Celeste te gaan.

Celeste (BRAVO): stond de dagen ervoor zelf ook feest te vieren

Celeste in de Bravo was met afstand een van de vreemdste en meest besproken optredens van het weekend. Ik zei het meteen al: ze leek op het podium wel verward, alsof ze net uit een psychiatrische afdeling was ontsnapt. Het was ontzettend uniek; ze was 100% zichzelf en ging volledig op in haar muziek. Fascinerend om te zien, maar het publiek was compleet in shock.

In plaats van haar bekende, zoele soulballads zoals ‘Stop This Flame’, koos ze voor een chaotische alternatieve rockshow. Ze wankelde in haar hoge hakken over het podium en hoewel haar stem bizar sterk bleef, waren de uithalen zo wild dat de sfeer compleet ongemakkelijk werd. De bomvolle tent liep halverwege dan ook voor de helft leeg. Online werd er na afloop meteen gespeculeerd over haar welzijn en of ze niet flink onder invloed was; vergeleken met het verlegen meisje van vroeger was dit wel een héél ander level. Heel vaag, maar wel een show die niemand snel vergeet!

Dijon (HEINEKEN): “nog te ontdekken D’Angelo”

Daarna volgde Dijon in de Heineken met een absolute top-act. Het voelde heel intiem, alsof je bij hem in de studio mee zat te kijken, maar ondertussen was het muzikaal ontzettend intens. Samen met zijn band zette hij een gritty, vroege Prince-achtige R&B-vibe neer. Hij wisselde oude en nieuwe nummers af en was aan het improviseren op stage.

Hij zong bekende nummers in een compleet andere versie met een strakke balans tussen rustige liefdesliedjes en rauwe rocknummers over de pijnlijkere kanten van de liefde. Recensenten noemden hem niet voor niets de grootste perfectionist van het festival en een soort “nog te ontdekken D’Angelo”.

Enige minpuntjes? De volumeknop stond bizar hard open, waardoor de mooie lofi-zang af en toe wat verdronk in het geweld. En doordat het zondagavond was, stond de Heineken stampvol met festivalgangers die heen en weer liepen of erdoorheen kletsten. Maar wie echt luisterde, zag een meesterlijke geluidstovenaar aan het werk.

2hollis (Bravo) de mannelijke Lady Gaga

Tevens stond misschien we dé meest geanticipeerde popster van het moment op Lowlands, een soort mannelijke Lady Gaga die zijn genre ter plekke opnieuw uitvindt. De show opende direct met ‘star’, wat na twee minuten explodeerde in een overstuurde rawstyle-kick. 2hollis schreeuwde als een demon in de microfoon met dichte autotune-lagen.

Hij is bekend geworden met ‘Poster Boy‘, maar zijn absolute hit is ‘Jeans‘. Normaal speelt hij die track wel zes keer per show (hij heeft ‘m ooit zelfs vierenveertig keer achter elkaar gedaan, deze man is echt gek), maar nu hield hij het bij één keertje. De lichtshow was indrukwekkend en voorin ontstond een moshpit, maar helaas verdronk zijn snoeiharde show in een voor hem te grote Bravo-tent. Hij had beter in de X-ray kunnen staan.

Ninajirachi (X-RAY): zwetende oksels door het springen

Maar voor wie X-ray wel te klein was, was voor Ninajirachi. Absoluut de beste show van heel Lowlands, en super onderschat! Ik stond bijna bij de barricade in een overvolle zaal. Dit is een artiest om in de gaten te houden, ze gaat nog veel verder doorbreken. Haar set voelde als een visuele en muzikale sensory overload: een razendsnelle mix van hyperpop, EDM, garage en dubstep. Het voelde letterlijk alsof een computervirus 100.000 tabbladen tegelijk liet crashen. De retro visuals in Windows 95- en Pokémon-stijl maakten het af. De ‘Berghain-remix’ was het absolute hoogtepunt en na de afsluiter ‘Fuck My Computer’ was het zweet overal te ruiken.

Tekst gaat verder onder afbeelding.

Lorde (ALPHA): geen maagd op het podium

Lorde is elk jaar mijn meest beluisterde artiest in mijn Spotify-wrapped, dus mijn observaties zijn wellicht een tikkeltje partijdig. Ik was zo opgezogen in de muziek dat het bijna een koortsdroom leek. De Nieuw-Zeelandse popster sloot de Alpha af met een spectaculaire show en snoerde alle twijfelaars die niet wisten of zij de beste optie was als afsluitende act bij Alpha vakkundig de mond.

Haar nieuwste werk van het album Virgin stond centraal, maar ook oude indiepop-klassiekers kregen een energieke live versie (zoals extended outro’s bij ‘The Louvre’ en ‘Green Light’). Toen ‘Girl, so confusing’ (de collab met Charli XCX) en ‘Green Light’ achter elkaar werden ingezet, veranderde de Alpha in een kolkende dansvloer.

Tijdens ‘Shapeshifter’ zong ze op een glazen plateau terwijl een camera haar van onderaf filmde voor de grote schermen. En bij de afsluiter ‘Ribs’ op de B-stage zag ik later een geniaal fragment voorbijkomen: ze herkende 3voor12-recensent Atze de Vrieze in het vak uit een interview van 13 jaar geleden!  Besef hoeveel mensen zij ontmoet, en dat ze hem gewoon nog herkent. Het emotionele hoogtepunt was ‘Liability’, badend in een regenboog van lasers, waarbij heel de Alpha kippenvel kreeg.

Je zou verwachten dat Lorde mijn hoogtepunt was, maar het echte hoogtepunt was toch wel toen deze gek met een tovenaarsmuts een draaiende moshpitgolf startte met zijn toverstaf bij het Noord Nederlands Orkest (NNO). En natuurlijk de beruchte traditie van het ‘takkenfeest’ waarbij festivalgangers stukken planten en bomen uit de grond trekken en mee gaan dansen bij de stages. Lorde noemde de plantjes zelfs ‘gezellig’.

ICONIC en dansen met een tak

Nog zo in extase van Lorde, stond slapen nog niet voor de deur. Dus is er nog even om het hoekje gekeken bij het razend populaire queerfeest ICONIC in de Heineken. Een bomvolle dansvloer vol inclusiviteit, popanthems, dance en pure queer joy, waar ik zelfs ook even met een tak heb kunnen dansen. De perfecte manier om Lowlands 2026 af te sluiten.

Eindoordeel

Lowlands 2026 was een droom waarvan ik niet wist dat ik hem ooit moest meemaken. Je komt de een na de ander tegen die je kent, waardoor zo’n gigantisch terrein toch heerlijk klein voelt. Volgend jaar ben ik er absoluut weer bij! Vijf sterren uit de vijf.

Geschreven door: Jurre Keijzer
Foto’s: Lowlands