Report: Paaspop 2026 – Zondag

Je leest nu het report van Paaspop zondag, check ook die van vrijdag en zaterdag.

Paaspop 2026: van tent naar tent, van gevoelig naar euforie

Het blijft een gek gevoel: rondlopen op een festival zonder camera om je nek. Voor één keer geen stress over sluitertijden, licht en posities, maar simpelweg ervaren wat er gebeurt op de podia. Tijdens Paaspop 2026 werd dat contrast extra voelbaar. Want waar ik normaal gefocust ben op het vangen van hét moment, kwam nu juist de ruimte om het geheel te absorberen, dat bleek allesbehalve saai.

Met een line-up die alle kanten op schoot en podia die gelijktijdig volle programma’s draaiden, was kiezen onvermijdelijk. Een klassieke Paaspop-dag dus: rennen, gokken, missen en verrast worden. Soms heb je dan van die dagen waarop je alles nét anders beleeft dan normaal. Paaspop 2026 was er zo één. Zoals gezegd geen camera om m’n nek, geen constante drang om dat ene perfecte moment te vangen, maar gewoon kijken, luisteren en voelen wat er gebeurt.

En juist dan merk je hoe intens zo’n festival eigenlijk is. Zeker op Paaspop, waar je continu keuzes maakt en eigenlijk altijd nét ergens anders ook tegelijkertijd had willen zijn. Alles speelde zich dit jaar voor mij af in de tenten Apollo, Phoenix en Roxy. Dit vormden mijn decor voor een dag die alle kanten op ging.

Apollo: meezingen, energie en grote momenten

In de Apollo stond het programma als een huis. Bente trapte daar de dag af met een set die direct de aandacht pakte. Intiem waar het moest, krachtig waar het kon. Je zag het publiek langzaam dichterbij komen, letterlijk en figuurlijk.

Later op de dag was het de beurt aan Acda en de Munnik. Dat blijft een bijzonder fenomeen. Binnen een paar nummers verandert zo’n tent in één grote gezamenlijke herinnering. Iedereen kent het, iedereen zingt het, en het voelt nergens geforceerd.

Pommelien Thijs liet zien hoe snel het kan gaan. Waar ze een tijd geleden nog “de belofte” was, staat hier gewoon iemand die een tent volledig onder controle heeft. Energie, uitstraling, en vooral: overtuiging.

Tekst gaat verder onder foto.

Afsluiten deed ik deze dag ook in de Apollo. Niet bij Di-Rect, die officieel de afsluiting deed, maar iets daarvoor met Tom Odell. Zijn set bouwde mooi op, van klein en breekbaar naar groot en meeslepend. Je voelde dat het publiek er volledig in zat. Geen moment van afstand, zeker niet bij de afsluiter. Another Love zongen we gezamenlijk mee. Wát een sfeer!

Phoenix: intensiteit en dynamiek

De Phoenix bracht een heel andere vibe. Hier zat meer spanning, meer contrast. Tom Smith hield het klein en intens. Geen opsmuk, geen overbodige franje. Gewoon een stem die de ruimte vult en een publiek dat automatisch stil wordt. Bij S10 ging het vervolgens alle kanten op. Kwetsbaar en rauw, maar ook hard en direct. Het blijft interessant om te zien hoe zij die balans bewaakt.

Tekst gaat verder onder foto.

Son Mieux bracht daarna precies wat je nodig hebt op zo’n moment: beweging. Strak gespeeld, goed opgebouwd en gewoon een set die werkt. Je ziet mensen letterlijk omschakelen van kijken naar meedoen.

Roxy: kleiner en dichterbij

Bij Jet van der Steen in de Roxy ging het allesbehalve rustig. Gewoon een volle tent, veel beweging en een publiek dat er vol in zat. Wat het verschil maakte, zat niet in de energie, die was er echt meer dan genoeg, maar in hoe die eruit zag. Minder massaal meebrullen zoals bij de grotere namen in de Apollo, maar wel zichtbaar betrokken. Mensen die het kennen, die meedoen, die reageren op wat er gebeurt op het podium. Het voelde losser, iets minder “gepolijst”, maar daardoor juist levendig. Zo’n set waar je niet per se vooraan hoeft te staan om ‘m te voelen.

Tussen alles door

Wat deze dag typeerde, was het constante schakelen. Van tent naar tent, van sfeer naar sfeer. Je zit net ergens lekker in, en tegelijkertijd weet je dat er tien minuten verderop ook iets gaande is dat je eigenlijk niet wilt missen.

Tekst gaat verder onder foto.

Dat is Paaspop. Overdaad, keuzes en het besef dat je nooit alles kunt zien. Wát een setting, wat een decor en wat enorm fijn om het festivalseizoen weer af te kunnen trappen! En misschien was het juist daarom wel goed om die camera een keer niet mee te nemen. Niet bezig zijn met kadrering of timing, maar gewoon ervaren wat er gebeurt. Volgende festivals wel gewoon weer met camera. Dat voelt toch vertrouwder… Maar dit, dit was ook fantastisch!

Foto’s: Paaspop