Report: Paradise City 2025

Tien jaar Paradise City: dansen in balans met de natuur

Tien edities, dat moet gevierd worden. Paradise City blies dit jaar tien kaarsjes uit en dat was te merken op elk vlak. Een strakker terrein, vernieuwde stages, en een line-up die internationale namen moeiteloos afwisselde met lokaal talent. Dit alles op een van de groenste festivals van het land, waar duurzaamheid niet zomaar een marketingwoord is maar diep verweven zit in alles wat ze doen.

We kwamen vrijdag iets later toe, net als vele anderen. Ook het terrein leek rustig te ontwaken. Maar eenmaal het publiek zich een weg begon te banen richting de stages, viel alles op zijn plek. In de nieuwe Concert Hall, een stage volledig gewijd aan live sets en optredens, bracht Neil Frances een warme, groovende set met een fijne mix van house en popinvloeden. De sfeer zat meteen goed en het publiek genoot zichtbaar van het livegevoel waarmee deze ruimte helemaal tot zijn recht kwam.

Niet veel later werd het dak er figuurlijk af geblazen door niemand minder dan Kate Ryan. De Belgische icoon gaf een live optreden dat klonk als een trip door de nineties, en de tent ging collectief los. Intussen stond Chris Stüssy in The Forest een loepzuivere minimal houseset te draaien, terwijl trancefanaten zich verzamelden bij KiKi voor een energieboost die tot diep in de avond nazinderde.

Als afsluiter werd Pegassi dé naam waar iedereen het over had. De jonge producer mixt trance en house tot een aanstekelijke cocktail en bewees op Paradise City waarom hij de laatste maanden zo snel aan populariteit wint. We passeerden ook nog even langs N’TO en Joachim Pastor, die een knappe liveset neerzetten. Vrijdag voelde aan als een warm welkom op een terrein dat klaar was voor een stevig feestweekend.

Tekst gaat verder onder afbeelding.

Zaterdag begonnen we met Nico Morano op de Mainstage. Een gevestigde waarde die vorig jaar nog zijn eigen stage hostte en nu opnieuw bewees waarom hij geliefd is bij het Paradisepubliek. Nadien nam de Zuid-Afrikaanse DJ Desiree het over. Ze bracht diepe house met een zonnige ondertoon die perfect matchte met de zomerse setting. Wie nood had aan meer pit vond die later op de dag bij DJ Fuckoff en Helena Lauwaert, die beiden voor meer punch en attitude zorgden.

De zaterdag eindigde met een hoogtepunt. Emilija en Odymel speelden een back to back die qua opbouw en emotie tot de beste momenten van het weekend gerekend mag worden. Het publiek volgde elke break en drop met volle overgave.

Zondag voelde als een ademhaling. Het was heet, maar daar was duidelijk rekening mee gehouden. Veel stages waren vernieuwd en voorzien van overkappingen die de nodige schaduw boden. We begonnen rustig met Berlioz, een Franse DJ met jazzy invloeden die perfect paste bij de zondagochtend. Daarna trokken we naar het bos voor een schaduwrijke set van Laurent Garnier. Een levende legende die het tempo perfect doseerde. Wie nog energie over had kon die kwijt bij Alycia Bezgo, terwijl The Blessed Madonna en Haai de perfecte tandem vormden om het weekend af te sluiten.

Wat Paradise City uniek maakt, gaat verder dan muziek. Het festival werkt al jaren aan een klimaatneutrale aanpak en dat is zichtbaar op elk vlak. Van herbruikbare bekers tot de samenwerking met Eneco, die zorgt voor groene stroom via zonnepanelen. De infrastructuur is slim opgebouwd, het afvalbeheer zit goed in elkaar en ook de materialen van de stages zijn duurzaam gekozen.

Tien jaar Paradise City is meer dan een mijlpaal. Het is het bewijs dat een festival én ecologisch verantwoord én muzikaal veelzijdig én gezellig kan zijn. De lat ligt hoog, maar deze editie toont dat het ook effectief kan. Wie erbij was, weet dat deze verjaardag nog lang zal blijven nazinderen.