Report: Zin in de Zomer Fest 2026

Zin in de Zomer Fest 2026: dertig graden, één taal, duizend keer meezingen

Disclaimer vooraf: dit verslag richt zich op een deel van de line-up en podia. Er is op Zin in de Zomer Fest namelijk ook veel meer urban en hiphop te vinden, bijvoorbeeld op de Chin Chin- en Dipshit-stage. Ook dat publiek wordt ruimschoots bediend, alleen minder in dit stuk.

Dertig graden vandaag, en toch mag deodorant niet mee naar binnen, zo ondervindt een bezoeker bij de fouillering. Zij laat het vrolijk gaan. Gelukkig loopt iedereen licht gekleed rond, schuift er regelmatig een wolk voor de zon, en trekken KWF-vrijwilligers over het terrein om bezoekers gratis in te smeren. Bij de photobooth staat meteen al de eerste rij van de dag. Dat beeld zou blijven terugkomen.

Het terrein is ideaal. Een paar zachte heuvels rond de mainstage geven bijna overal goed zicht, zonder de anonieme massa-opstelling van grotere festivals. Dit is de derde editie sinds Bizzey het overnam van Dutch Valley: bijna de hele line-up zingt in het Nederlands, en het publiek zingt overal net zo hard mee terug. Op elk podium gaan de handjes de lucht in en wordt er gefeest, niemand die nog aan de ingeleverde deodorant denkt.

Op de heuvel naast de mainstage mag Yves Berendse het festival openen. Voor wie om 15.00 arriveert, is de afsluiting nog net te zien. Met ‘Alleen Met Jou’ en bij ‘Terug In De Tijd‘ zingt de hele heuvel massaal mee. Berendse zong ook op de officiële ZIDZ Fest-anthem ‘We Zijn Er‘ samen met Bizzey, dus hij hoort hier meer dan thuis.

Op mainstage staat inmiddels de meest charmante artiest van de dag: Orgel Joke. Ze had bijna op het WK gestaan, tot de FIFA het net niet op tijd rond kreeg. Of dachten ze in Amerika soms dat haar naam een grap was? Haar optreden hier is dat in elk geval niet. Ze opent met Adagio for Strings, het stuk dat Tiësto in 2005 omtoverde tot een wereldwijde trancehit. Even later haalt ze vader Abraham door elkaar met Paul McCartney en redt zich met een hardstyle-versie van ‘’t Kleine Café Aan De Haven‘. Na elk nummer volgt een schattig dankjewel voor een heuvel die om meer vraagt.

Bij Sven Versteeg, die een kwartiertje op de mainstage staat, is er onder meer een duet met Senna. Opener is ‘Blikkendag‘, zijn hit die twee jaar geleden op de Volendamse kermis ontstond en inmiddels tientallen miljoenen streams heeft. Dan zet dj Trobi de mainstage op scherp met dansbare urban hits, met een bonus voor de Ajax-fans: hij draait het door hem geschreven en geproduceerde ‘Herres‘ van Sevn Alias.

Om 17:00 uur stipt begint Gerard Joling, en meteen gaan alle handjes de lucht in. Via een grap over appelsap en Patricia Paay (vul zelf maar in) komt hij uit bij ‘Twee Motten‘, en binnen een kwartier volgen ook ‘Maak Me Gek‘ en ‘Altijd Vrijgezel‘. Hij schat zijn publiek op 16 tot 27 jaar, “precies mijn doelgroep”, al zijn Joling en Orgel Joke er samen wel verantwoordelijk voor dat de gemiddelde leeftijd op het festival vandaag even een stukje omhoogschiet. Nog een cover, ‘De Toreador‘, de zon breekt door, en Joling pareert moeiteloos een telefoontje uit het publiek met een boodschap die net iets te direct is om hier te herhalen.

Ergens tussen de podia door valt een oudere bezoeker op, misschien vijftig, met een handgeschreven briefje: zijn eigen timetable, zelf uitgestippeld. Een klein, lief beeld tussen alle schermpjes met de timetable op social media. Onderweg naar Anmar, de zon inmiddels loodrecht boven het terrein, treedt Milolaathetlukken op. Echte naam Milo van den Bos, ooit doorgebroken met de nummer 1-hit ‘Lijntje‘, nu een flamboyante Amsterdammer voor wie billen schudden een kunstvorm is geworden. “Alle vrouwen gaan zwanger naar huis vandaag,” verzekert hij het publiek.

Onderweg is er lekkere chicken karaage te halen. Bij de Grolsch Dutch Valley-stage, knus en vol planten op een heuveltje, speelt Justen de Wildt ‘Cheerio‘ gevolgd door ‘Esmeralda‘. Dat laatste is een cover uit 1979 van De Lenco’s, die hij in 2022 uitbracht als eerbetoon aan zijn overleden opa, met wie hij het altijd meezong. Mooi verhaal, de uitvoering valt iets tegen na de sterke opener.

Bij Anmar is het publiek ineens een generatie ouder, dertigers en vijftigers, bij een set die opent met een remix van ‘Turk Uit De Kroeg‘ en ‘Şımarık‘. Anmar treedt voor het eerst op met liveband en vergeet van schrik zelf even de tekst. Het publiek gelukkig niet, en zingt onverstoorbaar door. De begeleiding is in handen van de M&M band onder leiding van Mickey Fisser, die verderop die dag bij Tante Roosje nog vaker de dienst uitmaakt.

Tussendoor de festival-economie in het kort: muntjes kosten €4, een 0.0-blikje anderhalve munt, een klein biertje één munt, een Viper twee. Statiegeld is een half muntje, dat je de eerste keer zelf moet betalen. Het publiek kiest massaal voor Viper of wijn, die zelfs per fles wordt verkocht. Hoe later op de avond, hoe vaker er ook gewoon uit die fles wordt gedronken.

Om 19:00 uur staat Mart Hoogkamer klaar, en de hitte zakt eindelijk iets. Misschien wel het optreden van de dag. “Ik heb het warm hier, jullie hebben het warm,” roept hij, “weet je waar het nog warmer is?!” Gevolgd door zijn Bassie & Adriaan-cover ‘In Spanje‘. Precies de grap die op een dag als vandaag werkt, en het plezier slaat rechtstreeks over op een zaal die zowel danst als meezingt.

Op de mainstage springt de hele heuvel mee op Ronnie Flex’ oude hit ‘Drank en Drugs‘, gevolgd door een ultrakorte cameo van Rutger van Barneveld met zijn zomerhit. Ook bij Mula B op Chin Chin en een tweede set van Trobi, ditmaal met Friends, is het volop dansen. Om 21:00 uur opent Dries Roelvink met ‘Ik Kom Eraan‘ en schenkt zichzelf een glas wijn dat “fantastico” blijkt. Wie zijn oude TikTok-roem kent snapt de grap. Zijn nieuwe single ‘Tante Jetje‘, over een gesloten kroeg in de Jordaan, wordt vanaf het podium gefilmd voor wat de nieuwe clip moet worden.

Later op de avond staan Jody Bernal, Django Wagner, Tino Martin, Bizzey en FeestDJRuud gewoon tegelijk op vijf podia. Geen dramatische krachtmeting, gewoon veel keuze. Bij Django Wagner wordt iedereen gelijk getrakteerd op zijn grootste hit (‘Kali’) en dat is het teken om toch even gek te doen. Om vervolgens door te lopen naar een driekwart volle, inmiddels letterlijk en figuurlijk opgewarmde tent voor Tino Martin. Qua drukte trekt Bizzey de meeste mensen. Het is tenslotte zijn eigen festival, en dus zijn thuiswedstrijd.

Het is zondag, morgen weer werken, en na Tino Martin zetten veel bezoekers alvast koers naar de uitgang. Bizzey en Lil’ Kleine blijven over voor de die-hards. Bij de uitgang staat, voor het eerst die dag, een photobooth zonder rij. Dezelfde plek waar eerder op de dag nog even snel de haren goed werden gedaan. Wat blijft hangen: dit is een festival dat weinig aan het toeval overlaat qua sfeer. Geen dance- of hiphopfestival met wat Nederlandstalige uitschieters. Doorlopend zingen, dansen, lachen met vrienden en de handjes omhoog, van Orgel Joke tot Bizzey, de hele dag door, bijna allemaal in het Nederlands.