Report: Best Kept Secret 2025

Dit report is geschreven door Abel Thijssen, Jasper Steppé en Mark Joost Meijer. Maar ook reporter Sjors was aanwezig op BKS 2025 en bezocht wat andere artiesten. Zijn verslag lees je hier.

BKS 2025 betovert, met een vuist omhoog

Een muziekliefhebber kan zóveel zin hebben in Best Kept Secret dat het bijna ongezond voelt. Slapeloze nachten leiden tot dagdromen over het zonovergoten hoofdpodium aan het meer, een terrein waar alles dichtbij is, en een helemaal on point programmering. Dat die dromen steevast uitkomen, maakt ons fans voor het leven. 

Natuurlijk heeft de festivalorganisatie van Best Kept Secret, dat elk jaar wordt gehouden in Safaripark Beekse Bergen, geen vat op het weer. Maar dat ze dit sfeervolle festijn neerzetten, met een middelgrote concertpromotor en een inflatie die hoger is dan alle naburige giraffen op elkaar gestapeld, is wonderbaarlijk.

Meedenken met de bezoeker

Nee, Best Kept Secret valt niet onder het machtsmonopolie van Live Nation. Het kan zich geen dure headliners veroorloven om zo veel mogelijk geld binnen te harken, maar dat is ook niet het doel. Alles staat in het teken van de muziek op BKS. Dat is alleen al te zien aan het guitige gezicht van festivaldirecteur Maurits Westerik, die op donderdag nog in werkbroek lampjes ophangt op het terrein.

Je merkt het ook aan de manier waarop de organisatie meedenkt met de festivalbezoekers door opnieuw kaartjes dertig procent goedkoper te maken voor jongeren, dagtickets beschikbaar te stellen, het festivalterrein eerder open te gooien vanwege de NS-staking en afleidende sponsoractivatie binnen de perken te houden. Maar bovenal merk je het aan de programmering.

Op ontdekkingstocht in The Secret

Ten eerste zijn er legio veelbelovende acts te zien met hooguit twee of helemaal nul albums onder hun riem. Ugly is daarvan een frisse vertegenwoordiger. Heerlijke koortjes galmen op zaterdag door The Secret, zoals in afsluiter “The Wheel”, die zelfs grote stukken a cappella kent. De teleurstelling dat het euforische “Icy Windy Sky” niet op de setlist stond, is snel verteerd.

King Hannah denken we ook in The Secret te treffen, maar de band speelt tevens een intieme set in de Muziekgieterij. Zangeres Hannah Merrick gaat gekleed in een knalrode flamencojurk. Met haar bleke gezicht en haar zo zwart als ebbenhout ziet ze eruit als Sneeuwwitje die door de Prins is verlaten. Zo zingt ze ook: met een donkere stem, waar hier en daar enig sardonisch genoegen in doorklinkt. Alsof ze speelt met de gedachte wraak te nemen.

Na afloop zweven we richting de Two voor Kae Tempest en hun unieke mix van elektronica en spoken word. Tegen het einde van de show vertelt Tempest dat hij ook even bij King Hannah was gaan kijken. En dat hij zich daarna gezegend voelde hier te mogen zijn, terwijl er zoveel leed is in de wereld. Bedenk dat dit moment, het hier en nu, eeuwig is. Niemand kan ons dit afnemen. Waarna “People’s Faces” begint, met daarin de steeds terugkerende zin: “There’s so much peace to be found in people’s faces.

Legendes laten van zich horen

Dan zijn er ook nog acts die tientallen jaren op menig verlanglijstje staan. Zo kan er een fraaie krul door TV on the Radio. “You seem to like this song,” grijnst frontman Tunde Adebimpe nadat hij met “Wolf Like Me” de Two volledig aan gort heeft gespeeld, al vroeg in de set. Het venijn en de daadkracht blijven daarna van ongekend niveau. Op het verlanglijstje is dan wel weer bijgeschreven dat de band rap een tour langs de Europese poppodia moet maken. We’re howling forever, tenslotte.

De kans dat je Wilco ziet op een locatie die een stuk intiemer is dan de One, is simpelweg groot. De vraag of het wel zo’n goed idee was om ze daar neer te zetten in plaats van de Two, waar enkele jaren geleden wonderen gebeurden, lijkt ook een terechte. Toch concluderen we dat Nels Clines solo in “Impossible Germany” voortreffelijk binnenkomt als je met je voetjes in het water staat. Ook een fraaie krul doorheen.

Niet veel later zitten wij een Japanse pannenkoek op te smikkelen als naast ons een vrouw van pakweg een jaar of 63 tegen een leeftijdsgenote zegt dat ze Wilco wel aardig vindt, ook al is het een ouwelullenmuziek. We verslikken ons. ‘Straks the Deftones’, zegt ze. De boomers van tegenwoordig…

Raven voor de goede zaak

Natuurlijk wordt er gedanst op BKS. De zaterdag, die nog meer dan de andere dagen in het teken staat van het protest tegen de oorlog in Palestina, wordt afgesloten door Soulwax. Met de slogan “All systems are lying” wordt het protest naar een neo-marxistisch meta-niveau getild. Nog niet zo lang geleden zagen wij Soulwax in Paradiso. Ze waren goed, maar bliezen ons niet omver. Hier laten ze, vanaf de allereerste seconde, niemand overeind. Sex and drugs and pounding pounding techno.

Op het hoofdpodium van BKS komt Soulwax werkelijk tot hun recht. Een slimme zet van festivaldirecteur Maurits Westerik. Net als de keuze om Eefje de Visser haar vleugels te laten uitslaan en Kneecap naar het hoofdpodium te verplaatsen. Wat is er nog niet gezegd over het optreden van het Ierse hiphoptrio, hun dikke middelvingers naar de Britse regering en hun solidariteit met Palestina? Laten we zeggen: Low Life Scum kwam, zag en overwon.

Magische afsluiter op het hoofdpodium

De laatste drie edities werd het hoofdpodium afgesloten door het geweld – ieder op hun eigen manier – van Nick Cave and the Bad Seeds, Aphex Twin en Justice. Het leek daarom een gewaagde keuze om nu te kiezen voor Michael Kiwanuka. De echte fans hadden de afgelopen tijd al voldoende kansen gehad om hem te zien, en hebben al die mensen op dat grote veld wel zin om stilletjes te luisteren na een uitgelaten weekend? Fuck yeah!

Kiwanuka betovert ons met een voortreffelijke begeleidingsband en is zelf prachtig bij stem. In zijn witte gewaad brengt hij het aandachtige publiek naar plekken waar het verdomd graag wil zijn. Buiten het ruisen van de wind is er tijdens “Home Again” niets anders te horen dan Kiwanuka’s subtiele gitaarwerk en zijn stem die op gepaste wijze de ziel uit je lijf trekt. Set-afsluiter “Love and Hate” komt eveneens loeihard binnen bij de mee wiegende massa die menig traantje plengt.

The Floor als laatste pelgrimstocht

Wat we nog over hebben is het laatste uurtje op The Floor, de strandtent die het dansende hart van het festival vormt en waar DJ St. Paul de scepter zwaait. We worden van Bruce Springsteen naar Donna Summer naar Tyler, the Creator geslingerd. Er is geen touw aan vast te knopen en geen lijn in te ontdekken, maar het werkt als een tierelier.

De Heilige Paul kan met ons doen wat hij wil. Totdat daar ineens “God Only Knows” van The Beach Boys klinkt, een eerbetoon van de DJ aan zijn publiek. Want God only knows wat een DJ zonder publiek is. Na afloop van het nummer neemt God zijn applaus in ontvangst en schenkt Hij ons nog één nummer: “When the Sun Goes Down” van Arctic Monkeys.

The Floor ontploft, om klokslag 0.30 uur is het afgelopen en gelukzalig gaan wij heen. Best Kept Secret bedankt.